راهنمای سفر به لائوس
لائوس تنها کشور جنوب شرق آسیاست که دریا ندارد و همین آن را از مسیر شلوغ همسایه‌هایش کنار نگه داشته است. به جای ساحل، رود مکونگ دارد که از شمال تا جنوب کشور را می‌پیماید، کوه‌های آهکی که از میان شالیزار بیرون زده‌اند، آبشارهایی با حوضچه‌های فیروزه‌ای و شهری سلطنتی که هر بامداد صف راهبان نارنجی‌پوش از کوچه‌هایش می‌گذرد. قطار لائوس–چین سه مقصد اصلی، یعنی وینتیان، وانگ وینگ و لوانگ پرابانگ را که پیش‌تر یک روز کامل جاده‌ی کوهستانی از هم فاصله داشتند، به یکی دو ساعتیِ هم آورده است؛ جنوب کشور اما هنوز با اتوبوس و قایق و با آهنگ خودش پیموده میشود. نکته‌ی مهم برای مسافر ایرانی ویزاست: ویزای فرودگاهی و ویزای الکترونیکی رسمی برای گذرنامهی ایرانی باز نیست و باید پیش از سفر از سفارت گرفته شود. در این راهنما شمال، مرکز و جنوب لائوس، فصل مناسب، برنامه‌ی ۵، ۹ و ۱۴ روزه، ویزا، قطار و هزینه‌ها را آورده‌ایم.
بهترین زمان سفر به لائوس
آبان تا بهمن (نوامبر تا فوریه)
فصل خشک و خنک و بهترین زمان سفر: روزها حدود ۲۵ تا ۳۰ درجه و آسمان صاف. شب‌های شمال و دشت کوزه‌ها در دسامبر و ژانویه سرد میشود و لباس گرم می‌خواهد. آب مکونگ بالاست و قایق‌ها راحت می‌روند؛ شلوغ‌ترین و گران‌ترین زمان هم همین است.
اسفند تا اردیبهشت (مارس تا مه)
گرم‌ترین ماه‌ها، تا ۳۵ تا ۴۰ درجه. در شمال، دود سوزاندن زمین‌های کشاورزی آسمان را مه‌آلود می‌کند و چشم‌اندازها را می‌پوشاند؛ نوروز در همین دوره می‌افتد. سال نو لائوسی (پی مای) در میانه‌ی آوریل با سه روز آب‌پاشی در خیابان‌ها برگزار میشود.
خرداد تا مهر (ژوئن تا اکتبر)
فصل باران: رگبارهای سنگین، بیشتر بعدازظهرها. همه‌جا سبز و آبشارها پرآب است و قیمت‌ها پایین، اما آب کوانگ سی گل‌آلود میشود، جاده‌های خاکی کند می‌شوند و بعضی غارها و مسیرهای قایق بسته‌اند.
مهر و آبان (اکتبر و اوایل نوامبر)
پایان باران: شالیزارها هنوز سبز، آبشارها پرآب و حوضچه‌ها دوباره فیروزه‌ای. جشن پایان روزه‌داری بودایی با قایق‌های چراغانی و مسابقه‌ی قایقرانی، و در نوامبر جشن استوپای تات لوانگ در وینتیان.
آب‌وهوای وینتیان ماه‌به‌ماه
میانگین تقریبی بیشینه‌ی روز در وینتیان. لوانگ پرابانگ در زمستان چند درجه خنک‌تر است و شب‌های دشت کوزه‌ها (۱۱۰۰ متر) در دسامبر و ژانویه به نزدیک صفر می‌رسد.
| ماه | بیشینه‌ی روز | یادداشت |
|---|---|---|
| ژانویه | ۲۹° | خشک و خنک؛ عالی |
| فوریه | ۳۱° | خشک؛ آغاز دود در شمال |
| مارس | ۳۳° | گرم؛ هوای مه‌آلود شمال |
| آوریل | ۳۴° | داغ‌ترین ماه؛ سال نو لائوسی |
| مه | ۳۳° | آغاز باران |
| ژوئن | ۳۲° | باران؛ سبز |
| ژوئیه | ۳۱° | باران سنگین |
| اوت | ۳۱° | پرباران‌ترین ماه |
| سپتامبر | ۳۱° | باران؛ آبشارهای پرآب |
| اکتبر | ۳۱° | پایان باران؛ جشن قایق‌ها |
| نوامبر | ۳۰° | عالی؛ جشن تات لوانگ |
| دسامبر | ۲۸° | خشک و خنک؛ اوج فصل |
مقصدهای اصلی لائوس
لوانگ پرابانگ۳ تا ۴ روز
پایتخت سلطنتی پیشین بر شبه‌جزیره‌ای میان مکونگ و نام خان، با بیش از سی معبد و خانه‌های چوبی و فرانسوی (میراث جهانی).
آبشار کوانگ سینیم‌روز تا ۱ روز
آبشار پله‌پله با حوضچه‌های فیروزه‌ای قابل‌شنا، ۲۹ کیلومتری لوانگ پرابانگ؛ پربازدیدترین جای طبیعی کشور.
وانگ وینگ۲ تا ۳ روز
شهرک ماجراجویی میان کوه‌های آهکی: بالن، کایاک، تیوب‌سواری روی رود، غار و تالاب‌های آبی.
رود نام سونگدر وانگ وینگ
رودی که از میان وانگ وینگ می‌گذرد؛ کلبه‌های ساحلی، پل‌های چوبی و بهترین چشم‌انداز غروب بر دیواره‌ی کوه‌ها.
رود مکونگ۱ تا ۲ روز
ستون فقرات کشور: قایق آهسته‌ی دوروزه از مرز تایلند تا لوانگ پرابانگ، غروب از قایق یا کافه‌های ساحلی، و در جنوب چهار هزار جزیره.
برنامه‌ی سفر به لائوس: ۵، ۹ و ۱۴ روزه
سه مقصد شمال و مرکز را قطار به هم وصل می‌کند؛ جنوب راه جداست و دست‌کم چهار پنج روز می‌خواهد. پرواز را به یک شهر بگیرید و از شهر دیگر برگردید تا راه را دو بار نروید.
۵ روز: لوانگ پرابانگ و وانگ وینگ
- روز ۱لوانگ پرابانگ
شهر قدیم، وات شینگ تونگ، غروب از تپه‌ی فوسی و بازار شب.
- روز ۲کوانگ سی
صبح زود آبشار و شنا؛ عصر موزه‌ی کاخ سلطنتی.
- روز ۳مکونگ
قایق تا غارهای پاک او؛ عصر با قطار به وانگ وینگ (حدود یک ساعت).
- روز ۴وانگ وینگ
کایاک یا تیوب روی نام سونگ، تالاب آبی و دیدگاه نام سای.
- روز ۵وینتیان
قطار صبح (حدود یک ساعت)، تات لوانگ و پاتوسای، پرواز برگشت.
۹ روز: مسیر کلاسیک با قطار
- روز ۱ تا ۳لوانگ پرابانگ
شهر، کوانگ سی، پاک او و یک کلاس آشپزی یا بافندگی.
- روز ۴ و ۵نونگ کیاو
سه چهار ساعت با مینی‌بوس؛ دیدگاه فادنگ و قایق روی نام او.
- روز ۶ و ۷وانگ وینگ
برگشت به لوانگ پرابانگ و قطار؛ غار، تالاب و بالن.
- روز ۸ و ۹وینتیان
معبدها، مرکز COPE، پارک بودا و بازار شب کنار مکونگ.
۱۴ روز: شمال تا جنوب
- روز ۱ تا ۴لوانگ پرابانگ
شهر و اطراف، با یک شب در نونگ کیاو اگر بخواهید.
- روز ۵ و ۶دشت کوزه‌ها
یک روز راه تا فونساوان؛ سایت‌های یک تا سه و مرکز MAG.
- روز ۷ و ۸وانگ وینگ
هفت هشت ساعت با اتوبوس؛ رود و کوه.
- روز ۹وینتیان
قطار؛ شب با اتوبوس تخت‌دار یا فردا با پرواز به پاکسه.
- روز ۱۰ و ۱۱پاکسه و بولاون
آبشارهای تاد فان و تاد یوانگ، مزرعه‌ی قهوه و وات فو.
- روز ۱۲ تا ۱۴چهار هزار جزیره
دون دت و دون خون با دوچرخه، آبشار خون فافنگ؛ برگشت از پاکسه.
کجا اقامت کنیم
در هر چهار شهر، مرکز پیاده‌گشتنی را بگیرید؛ برای دسامبر و ژانویه و سال نو لائوسی زود رزرو کنید.
لوانگ پرابانگ
درون شبه‌جزیره‌ی شهر قدیم یا کنار رود نام خان؛ مهمان‌خانه‌های چوبی و هتل‌های عمارتی.
مشاهده هتل‌هاExpedia ←
خرید از این لینک‌ها از تهیه‌ی این راهنماها حمایت می‌کند.
لوانگ پرابانگ و اطراف
- شهر قدیم: شبه‌جزیره‌ای باریک که پیاده یا با دوچرخه در یک روز میشود گشت؛ ساختمان بلند و اتوبوس بزرگ در آن راه ندارد. کافه‌ها و نانوایی‌های فرانسوی کنار معبدها نشسته‌اند.
- وات شینگ تونگ: زیباترین معبد شهر با بام‌های کشیده تا نزدیک زمین و موزاییک «درخت زندگی» بر دیوار پشتی؛ از بامداد تا غروب باز است و ورودی دارد.
- موزه‌ی کاخ سلطنتی: خانه‌ی آخرین شاهان لائوس و جای تندیس «فرابانگ» که نام شهر از آن است. ظهرها حدود دو ساعت بسته است؛ کفش و عکاسی در درون ممنوع.
- تپه‌ی فوسی: حدود ۳۲۰ پله تا چشم‌انداز دو رود و بام‌های شهر. غروب شلوغ است؛ طلوع همان منظره را بی‌جمعیت می‌دهد.
- پیشکش بامدادی: هر روز پیش از طلوع راهبان در صف از کوچه‌ها می‌گذرند و مردم برنج می‌دهند. آیینی مذهبی است: از دور و بی‌فلاش تماشا کنید، سر راه صف نایستید و اگر شرکت می‌کنید با شانه و زانوی پوشیده و برنجی که خودتان تهیه کرده‌اید.
- آبشار کوانگ سی: ۲۹ کیلومتر تا شهر؛ با توک‌توک اشتراکی، مینی‌ون یا موتور. پیش از ساعت ده برسید تا حوضچه‌ها خلوت باشد. کنار ورودی، پناهگاه خرس‌های ماه است. در اوج باران آب قهوه‌ای میشود و شنا گاهی بسته است.
- غارهای پاک او: دو غار در صخره‌ی کنار مکونگ با هزاران تندیس کوچک بودا؛ حدود یک ساعت و نیم با قایق از شهر. خودِ راه رودخانه نیمی از لطف آن است.
- بازار شب: هر شب تا حدود ساعت ده در خیابان اصلی: پارچه‌ی دستباف، کاغذ دست‌ساز و نقره. فروشنده‌ها اصرار نمی‌کنند؛ چانه‌ی ملایم معمول است.
- مرکز هنرهای قومی و مرکز UXO: موزه‌ی کوچک TAEC درباره‌ی قوم‌های لائوس، و مرکز بازدید رایگانی که داستان بمب‌های عمل‌نکرده‌ی جنگ را می‌گوید.
- نونگ کیاو: دهکده‌ای میان دیواره‌های آهکی کنار رود نام او، سه چهار ساعتی شمال. دیدگاه فادنگ یک ساعت و نیم سربالایی است؛ قایق یک‌ساعته تا روستای بی‌جاده‌ی موانگ نگوی می‌رود.
- شب‌های آرام: کافه‌ها و رستوران‌های لوانگ پرابانگ حدود یازده و نیم شب می‌بندند؛ شهر برای صبح زود ساخته شده است.
وانگ وینگ و وینتیان
- رود نام سونگ: تیوب‌سواری (شناور شدن روی تیوب لاستیکی) و کایاک دو تفریح اصلی وانگ وینگ است. در فصل باران آب تند میشود؛ جلیقه بپوشید و پیش از تاریکی از آب بیرون بیایید.
- تالاب‌های آبی: چند حوضچه‌ی چشمه‌ای برای شنا در غرب شهر. تالاب شماره‌ی یک، کنار غار تام فوخام، نزدیک‌ترین و شلوغ‌ترین است؛ شماره‌ی سه دورتر و آرام‌تر.
- دیدگاه‌ها: نام سای با موتورسیکلت نصب‌شده بر قله‌اش مشهورترین است: حدود نیم ساعت سربالایی تند و سنگی. کفش بسته بپوشید و در باران نروید.
- غارها: تام چانگ نزدیک شهر پله و چراغ دارد؛ برای بقیه چراغ پیشانی لازم است.
- بالن: پرواز بالن هوای گرم در طلوع و غروب، در فصل خشک؛ از ارزان‌ترین جاهای دنیا برای این تجربه است. پاراموتور هم هست.
- تات لوانگ: استوپای طلایی وینتیان، نماد ملی لائوس که روی اسکناس‌ها هم هست.
- پاتوسای: طاق پیروزی وینتیان با نقش‌های بودایی؛ از پله‌هایش تا بام میشود بالا رفت و خیابان اصلی را دید.
- وات سی ساکت و هاو فرا کئو: کهن‌ترین معبد سرپای شهر با هزاران تندیس بودا در تاقچه‌های رواق، و روبه‌رویش معبدی سلطنتی که حالا موزه است.
- مرکز COPE: نمایشگاه رایگان درباره‌ی بمب‌های خوشه‌ای به‌جامانده از جنگ و کارگاهی که برای آسیب‌دیدگان دست و پای مصنوعی می‌سازد.
- پارک بودا: باغی از تندیس‌های بتنی بودایی و هندو، ۲۴ کیلومتری شهر کنار مکونگ؛ اتوبوس شماره‌ی ۱۴ از ایستگاه مرکزی می‌رود.
- ساحل مکونگ: عصرها پیاده‌راه کنار رود پر از ورزش همگانی، دکه‌ی غذا و بازار شب میشود؛ آن سوی آب تایلند است.
دشت کوزه‌ها و شمال دور
- دشت کوزه‌ها: صدها کوزه‌ی سنگی یک تا سه‌متری با حدود دو هزار سال قدمت، پراکنده بر تپه‌های اطراف فونساوان (میراث جهانی از ۲۰۱۹). سایت یک بزرگ‌ترین و نزدیک‌ترین است؛ سایت دو و سه کوچک‌تر و میان درخت و شالیزارند.
- فقط در مسیر نشانه‌دار: این استان در جنگ به‌شدت بمباران شده و پاک‌سازی هنوز ادامه دارد. نشانه‌های سنگی گروه MAG مسیر را نشان می‌دهند: سمت سفید پاک‌سازی شده، سمت سرخ نه. از مسیر بیرون نروید و به هیچ تکه‌ی فلزی دست نزنید. همین قاعده در پیاده‌روی روستایی شرق و جنوب کشور هم هست.
- رسیدن به فونساوان: هفت هشت ساعت با اتوبوس از وانگ وینگ و هشت تا یازده ساعت از لوانگ پرابانگ، در جاده‌ی پرپیچ کوهستانی؛ پرواز کوتاه از وینتیان هم هست.
- مرکز MAG در فونساوان: نمایشگاه کوچک و فیلم درباره‌ی پاک‌سازی؛ بازدیدش پیش از رفتن به سایت‌ها دید درستی می‌دهد.
- قایق آهسته: دو روز روی مکونگ از هوای سای (روبهروی چیانگ خونگ تایلند) تا لوانگ پرابانگ، با شب ماندن در پاک‌بنگ. بالشتک و خوراکی ببرید؛ قایق تندرو شش‌ساعته هست ولی پرسروصدا و ناراحت.
- تجربه‌ی گیبون: خانه‌های درختی و زیپ‌لاین در جنگل بوکئو نزدیک هوای سای، دو یا سه روزه؛ گران است و باید از پیش رزرو شود.
- لوانگ نامتا: پایگاه پیاده‌روی چندروزه در منطقه‌ی حفاظت‌شده‌ی نام ها با شب‌مانی در روستاهای اقوام کوه‌نشین؛ با قطار تا ایستگاه نزدیک آن میشود رفت.
- غارهای وینگ سای: شهر پنهان رهبران پاتت لائو در دل کوه‌های شمال شرق، با راهنمای صوتی؛ دور است و برای سفرهای بلند.
جنوب: تاخک، پاکسه و چهار هزار جزیره
- غار کونگ لور: رودی که هفت و نیم کیلومتر از زیر کوه می‌گذرد و با قایق موتوری باریک و چراغ پیشانی پیموده میشود؛ از شگفت‌ترین تجربه‌های کشور.
- حلقه‌ی تاخک: مسیر سه چهار روزه با موتورسیکلت از شهر تاخک میان کوه‌های آهکی، غارها و دریاچه‌ی سد، که کونگ لور نقطه‌ی اوج آن است. برای کسانی که موتورسواری بلدند.
- پاکسه: شهر اصلی جنوب در پیوندگاه مکونگ و رود سه‌دون؛ خودش دیدنی کمی دارد اما پایگاه همه‌ی جنوب است، با فرودگاه و مرز زمینی تایلند.
- فلات بولاون: فلات خنک قهوه‌خیز، ۲۵ کیلومتری پاکسه: آبشار دوقلوی تاد فان که ۱۲۰ متر در دره می‌ریزد، تاد یوانگ برای شنا و تاد لو با کلبه‌های کنار آب. مزرعه‌های قهوه بازدید و چشیدن دارند.
- وات فو: ویرانه‌های معبد خِمِر بر دامنه‌ی کوه، ۴۳ کیلومتری جنوب پاکسه نزدیک شهرک چمپاساک؛ کهن‌تر از انگکور و بسیار خلوت‌تر (میراث جهانی). پله‌های سنگی تا بالاترین تراس و چشم‌انداز دشت مکونگ.
- چهار هزار جزیره (سی فان دون): جایی که مکونگ پیش از مرز کامبوج تا چهارده کیلومتر پهن میشود. دون دت برای کوله‌گردها و ننو، دون خون آرام‌تر با پل و لوکوموتیو فرانسوی، دون خونگ بزرگ و روستایی. دوچرخه بهترین وسیله است.
- آبشارهای مکونگ: خون فافنگ پهن‌ترین آبشار جنوب شرق آسیاست؛ لی فی روی دون خون تنگه‌ای خروشان است. هر دو ورودی دارند.
- دلفین ایراوادی: جمعیت دلفین‌های آب شیرین بخش لائوسی از میان رفته است؛ قایق‌هایی که وعده‌ی دیدن دلفین می‌دهند به آب‌های کامبوج نزدیک می‌شوند و دیدنش قطعی نیست.
- رسیدن به جزیره‌ها: سه چهار ساعت با اتوبوس یا مینی‌ون از پاکسه تا اسکله‌ی ناکاسانگ، سپس قایق کوتاه. آخرین خودپرداز و صرافی در ناکاسانگ است؛ کیپ نقد کافی ببرید.
- ساوانناخت: شهر آرام استعماری میان راه، با پل دوستی به تایلند؛ توقفی برای شکستن راه دراز شمال به جنوب.
پول، غذا و نکته‌های عملی
- پول: واحد پول کیپ است. دلار نقدِ نو و بی‌تاخوردگی بیاورید و در بانک‌ها و صرافی‌های شهرهای اصلی به کیپ تبدیل کنید؛ بات تایلند هم پذیرفته میشود. کیپ بیرون از لائوس خریدار ندارد؛ پیش از خروج خرجش کنید یا برگردانید. بیرون از چهار شهر اصلی همه‌چیز نقدی است.
- غذا: برنج چسبناک که با دست گلوله میشود پایه‌ی هر وعده است. لاپ (سالاد گوشت یا ماهی چرخ‌شده با نعناع و لیمو)، تام ماک هونگ (سالاد تند پاپایای سبز)، سوپ رشته‌ی خائو سوی لوانگ پرابانگ، ساندویچ باگت خائو جی و قهوه‌ی غلیظ بولاون با شیر عسلی.
- حلال: لائوس بودایی است و گوشت خوک و سس ماهی تخمیری در بیشتر غذاها هست؛ لاپ سنتی گاهی با گوشت خام درست میشود. به نوشته‌ی منابع، رستوران‌های هندیِ حلال در وینتیان (مانند نظیم و تاج‌محل)، لوانگ پرابانگ و پاکسه هست و وینتیان مسجد جامع دارد. بیرون از این شهرها ماهی کبابی، تخم‌مرغ، برنج و غذای گیاهی («جِی») گزینه‌ی مطمئن است.
- در معبد: شانه و زانو پوشیده، کفش بیرون. کف پا را به سوی تندیس بودا نگیرید. زنان به راهبان دست نمی‌زنند و چیزی را مستقیم به دستشان نمی‌دهند.
- آداب: سلام لائوسی «سابای‌دی» است، با کف دست‌های به‌هم‌چسبیده. به سر کسی، حتی کودک، دست نزنید. بلند کردن صدا بی‌ادبی است؛ کارها با آرامش پیش می‌رود و کشور هم به همین آهستگی مشهور است.
- آب و سلامت: آب شیر آشامیدنی نیست. پشه‌ها تب دنگی و در مناطق جنگلی مالاریا منتقل می‌کنند؛ عصرها آستین بلند و اسپری. بیمارستان مجهز کم است و موارد جدی به تایلند فرستاده می‌شوند؛ بیمه‌ی سفر با پوشش انتقال بگیرید.
- موتورسیکلت: اجاره‌دهنده‌ها معمولاً گذرنامه را گرو می‌خواهند؛ به‌جایش ودیعه‌ی نقدی پیشنهاد کنید، پیش از حرکت از موتور عکس بگیرید و کلاه ایمنی بپوشید. جاده‌ها چاله و دام دارند؛ در تاریکی نرانید.
- قیمت را از پیش ببندید: توک‌توک‌ها تاکسی‌متر ندارند؛ کرایه را پیش از سوار شدن توافق کنید. در وینتیان اپ Loca قیمت ثابت می‌دهد.
- اینترنت: سیم‌کارت Unitel بهترین پوشش را دارد؛ در غارها، دره‌ها و روستاهای دور آنتن نیست. نقشه‌ی آفلاین بگیرید.
- انعام: رسم نیست؛ برای راهنما و قایقران مبلغی کوچک خوشایند است.
برای مسافران ایرانی
ویزا
گذرنامهی ایرانی در فهرست کشورهایی است که ویزای فرودگاهی (بدو ورود) و ویزای الکترونیکی رسمی لائوس به آنها داده نمیشود؛ ویزا باید پیش از سفر از سفارت یا کنسولگری لائوس گرفته شود. برخی منابع هنوز «ویزای فرودگاهی ۳۰ یا ۵۰ دلاری» می‌نویسند؛ به آن تکیه نکنید، چون هواپیمایی هم بدون ویزا سوار نمی‌کند. لائوس در تهران سفارت ندارد و به نوشته‌ی خبرگزاری رسمی لائوس، سفارت مسئول ایران در دهلی نو است. به نوشته‌ی منابع، سفارت‌های لائوس در کشورهای همسایه (مانند بانکوک) ویزای گردشگری را با گذرنامهی دارای شش ماه اعتبار، فرم و عکس، در یک تا چند روز کاری و با هزینه‌ای حدود ۴۰ دلار که به ملیت بستگی دارد صادر می‌کنند؛ ویزا یک‌بار ورود است، ۶۰ روز برای ورود اعتبار دارد و ۳۰ روز اقامت می‌دهد که در لائوس تمدیدشدنی است. پیش از خرید بلیت به سفارت ایمیل بزنید و بپرسید برای گذرنامهی ایرانی چه مدارکی و چه زمانی لازم است. همه‌ی مسافران باید فرم دیجیتال ورود را هم در سه روز پیش از رسیدن آنلاین پر کنند.
پرواز و راه زمینی
پرواز مستقیم نیست. راه معمول از بانکوک است: پرواز کوتاه به وینتیان یا لوانگ پرابانگ، یا قطار شبانه‌ی بانکوک به وینتیان. از هانوی و کوالالامپور هم پرواز هست. اگر در راه از فرودگاه بیرون می‌روید یا زمینی از تایلند می‌آیید، ویزای آن کشور را هم لازم دارید.
پول نقد
دلار نقد برای همه‌ی سفر بیاورید و کم‌کم به کیپ تبدیل کنید. اسکناس کهنه، پاره یا نوشته‌دار را نمی‌پذیرند. هتل‌ها و گشت‌ها را میشود با دلار هم پرداخت.
برق و ساعت
برق ۲۳۰ ولت است و پریزها دوشاخه‌ی گرد ایرانی و دوشاخه‌ی تخت را با هم می‌پذیرند؛ مبدل لازم نیست. لائوس سه ساعت و نیم از ایران جلوتر است.
شماره‌های ضروری
پلیس ۱۹۱. ایران در وینتیان سفارت ندارد و به نوشته‌ی منابع، سفارت ایران در بانکوک امور لائوس را پوشش می‌دهد؛ نشانی و شماره‌اش را پیش از سفر یادداشت کنید.
حمل‌ونقل در لائوس
قطار لائوس–چین
از وینتیان تا مرز چین با ایستگاه در وانگ وینگ، لوانگ پرابانگ و نزدیک لوانگ نامتا. وینتیان تا وانگ وینگ حدود یک ساعت و تا لوانگ پرابانگ حدود دو ساعت است؛ همین راه با اتوبوس یک روز کامل بود. قطارهای تندرو سه درجه دارند و قطار معمولی ارزان‌تر و کندتر است.
خرید بلیت قطار
فروش فقط چند روز پیش از حرکت باز میشود (منابع سه تا هفت روز می‌نویسند) و قطارهای فصل شلوغ زود پر می‌شوند. سه راه دارد: باجهی ایستگاه با گذرنامه و کیپ نقد، که ارزان‌ترین است ولی ایستگاه‌ها دورند و باجه‌ها فقط چند ساعت در روز بازند؛ هتل یا آژانس محلی با کارمزد، که برای بیشتر مسافران ساده‌ترین راه است؛ و اپ رسمی LCR Ticket که پرداختش کارت بانکی می‌خواهد. گذرنامهی هر مسافر، حتی کودک، لازم است.
ایستگاه‌ها و بازرسی
ایستگاه وینتیان حدود ۱۵ و لوانگ پرابانگ حدود ۱۲ کیلومتر بیرون شهر است؛ مینی‌بوس اشتراکی با کرایه‌ی ثابت هم‌زمان با هر قطار می‌رود. ایستگاه وانگ وینگ دو سه کیلومتری شهر است. یک ساعت زودتر برسید: ورودی بازرسی دارد و چاقو، قیچی و اسپری‌های فشرده (از جمله اسپری پشه و خوشبوکننده) را می‌گیرند؛ نوع کرمی یا رول ببرید.
اتوبوس و مینی‌ون
برای هر جا که قطار نمی‌رود: نونگ کیاو، فونساوان و همه‌ی جنوب. وینتیان تا پاکسه با اتوبوس تخت‌دار شبانه حدود ده ساعت است. فاصله‌ها روی نقشه کوتاه و در عمل طولانی است؛ بلیت را از اقامتگاه یا ایستگاه بگیرید.
پرواز داخلی
از وینتیان به پاکسه، لوانگ پرابانگ و فونساوان؛ یک روز راه جاده را به یک ساعت می‌رساند.
قایق
قایق آهسته‌ی دوروزه‌ی مکونگ، قایق‌های نام او در نونگ کیاو و قایق‌های کوچک میان جزیره‌های جنوب.
درون شهر
توک‌توک و سونگ‌تئو (وانت نیمکت‌دار اشتراکی)، دوچرخه و موتور کرایه‌ای؛ لوانگ پرابانگ و وانگ وینگ پیاده‌گشتنی‌اند.
هزینه سفر به لائوس
اقتصادی
۲۵ تا ۴۰ دلار در روز- هاستل یا مهمان‌خانه‌ی ساده
- غذای بازار و دکه
- قطار درجه‌ی دو و اتوبوس
- دوچرخه و توک‌توک اشتراکی
متوسط
۵۰ تا ۹۰ دلار در روز- هتل سه‌ستاره یا بوتیک‌هتل کوچک
- رستوران
- قطار درجه‌ی یک و مینی‌ون
- گشت کوانگ سی، کایاک و ورودی‌ها
راحت
از ۱۵۰ دلار در روز- هتل‌های عمارتی لوانگ پرابانگ
- خودرو با راننده
- بالن و قایق اختصاصی
- پرواز داخلی
چه چیزهایی همراه ببریم
برای آبشار، غار، رود و معبد در یک سفر.
اسپری ضدپشه Autan
پشه‌ها تب دنگی منتقل می‌کنند، به‌ویژه در فصل باران و کنار رود؛ نوع غیرفشرده بردارید چون بازرسی ایستگاه قطار اسپری‌های فشرده را می‌گیرد.
مشاهده در آمازونAmazon ←کیسه‌ی ضدآب
برای تیوب‌سواری و کایاک روی نام سونگ، قایق‌های مکونگ و رگبارهای فصل باران.
مشاهده در آمازونAmazon ←چراغ پیشانی شارژی
غارهای وانگ وینگ و کونگ لور چراغ ندارند، و برق روستاها و جزیره‌ها گاهی می‌رود.
مشاهده در آمازونAmazon ←ضدآفتاب با SPF بالا
روی قایق آهسته، دوچرخه‌سواری جزیره‌ها و دشت بی‌سایه‌ی کوزه‌ها.
مشاهده در آمازونAmazon ←خرید از این لینک‌ها از تهیه‌ی این راهنماها حمایت می‌کند.
قبل از سفر رزرو کنید
آبشار کوانگ سی حمل‌ونقل عمومی ندارد؛ گشت نیم‌روزه از لوانگ پرابانگ رفت‌وبرگشت را حل می‌کند و بعضی‌ها غارهای پاک او را هم دارند.
eSIM لائوس
برای نقشه، ترجمه و هماهنگی با اقامتگاه از لحظه‌ی رسیدن؛ در شهرها و مسیر قطار پوشش خوب است.
خرید eSIMAiralo ←خرید از این لینک‌ها از تهیه‌ی این راهنماها حمایت می‌کند.
نکات سفر
ویزا را پیش از بلیت قطعی کنید
پاسخ کتبی سفارت را بگیرید و بعد پرواز بخرید.
بلیت قطار را به اقامتگاه بسپارید
به‌محض باز شدن فروش برایتان می‌گیرند و راه دور ایستگاه را نمی‌روید.
کوانگ سی را صبح زود بروید
پیش از رسیدن گشت‌ها، حوضچه‌ها از آنِ شماست.
در طبیعت از مسیر بیرون نروید
در دشت کوزه‌ها و پیاده‌روی‌های روستایی فقط راه نشانه‌دار و پاخورده.
از یک شهر بیایید و از شهر دیگر بروید
ورود به لوانگ پرابانگ و خروج از وینتیان یک روز صرفه‌جویی است.
برای نوروز جنوب را هم ببینید
در مارس و آوریل شمال دودآلود و داغ است؛ فلات بولاون خنک‌تر و آسمانش بازتر است.
پرسش‌های پرتکرار سفر به لائوس
آیا لائوس برای ایرانیان ویزای فرودگاهی دارد؟
نه؛ گذرنامهی ایرانی در فهرست کشورهایی است که ویزای بدو ورود و ویزای الکترونیکی لائوس به آنها داده نمیشود. ویزا باید پیش از سفر از سفارت یا کنسولگری لائوس گرفته شود.
سفارت لائوس در تهران کجاست؟
لائوس در تهران سفارت ندارد؛ سفارت مسئول ایران در دهلی نو است و سفارت‌های لائوس در کشورهای همسایه مانند تایلند هم ویزا صادر می‌کنند.
بهترین زمان سفر به لائوس چه موقع است؟
نوامبر تا فوریه (آبان تا بهمن): خشک، خنک و آفتابی. مارس تا مه داغ و در شمال دودآلود است و ژوئن تا اکتبر فصل باران.
هزینه سفر به لائوس چقدر است؟
بدون بلیت هواپیما و ویزا، سفر اقتصادی ۲۵ تا ۴۰ دلار و سفر متوسط ۵۰ تا ۹۰ دلار در روز برای هر نفر.
واحد پول لائوس چیست؟
کیپ. دلار نقد بیاورید و در لائوس تبدیل کنید؛ کیپ بیرون از کشور تبدیل نمیشود.
بلیت قطار لائوس را چطور بخریم؟
از باجهی ایستگاه با گذرنامه و کیپ نقد، یا از راه هتل و آژانس محلی با کارمزد. فروش فقط چند روز پیش از حرکت باز میشود.
چند روز برای لائوس کافی است؟
پنج روز برای لوانگ پرابانگ و وانگ وینگ؛ نه روز برای مسیر کلاسیک شمال تا وینتیان؛ دو هفته اگر جنوب را هم بخواهید.
پایتخت لائوس کجاست؟
وینتیان، کنار رود مکونگ و روبهروی تایلند.
سفر به لائوس در پیش دارید؟
اگر برای چیدن مسیر میان شمال و جنوب، ترکیب لائوس با تایلند یا ویتنام و بودجه‌ی سفرتان کمک می‌خواهید، خوشحال می‌شوم کمکتان کنم.
همکاری با من