راهنماهای سفر / آمریکای مرکزی و کارائیب
راهنمای سفر به گواتمالا
گواتمالا کشور کوچکی است که سه سفر جدا را در خود جا داده: شهر استعماری آنتیگوا با کلیساهای نیمه‌ویران زیر سه آتشفشان، دریاچهی آتیتلان با روستاهای مایایی که فقط با قایق به هم می‌رسند، و در شمال، هرم‌های تیکال که از دل جنگل بارانی بیرون زده‌اند. میان این‌ها شبی در چادر روبه‌روی فوران آتشفشان فوئگو هست، حوضچه‌های فیروزه‌ای سموک چامپی، و بازاری که مردم مایا هر پنجشنبه و یکشنبه در چیچیکاستنانگو برپا می‌کنند. حدود چهل درصد مردم کشور مایایی‌اند و زبان و پوشش خود را نگه داشته‌اند. سفر ارزان است، ولی راه‌ها کوهستانی و کندند و ویزا برای گذرنامهی ایرانی کار یک‌روزه نیست. در این راهنما مقصدها، فصل مناسب، برنامه‌ی ۷، ۱۰ و ۱۴ روزه، ویزا، جابه‌جایی، پول و هزینه‌ها را آورده‌ایم.
بهترین زمان سفر به گواتمالا
آذر تا فروردین (نوامبر تا آوریل)
فصل خشک و بهترین زمان: آسمان صاف برای صعود به آتشفشانها و جاده‌های بی‌دردسر. در بلندی‌ها (آنتیگوا و آتیتلان) روزها حدود ۲۳ تا ۲۵ درجه و شب‌ها خنک است؛ دسامبر تا فوریه شب‌های کوهستان سرد میشود. دسامبر تا مارس گران‌ترین ماه‌هاست.
هفته‌ی مقدس (مارس یا آوریل)
«سمانا سانتا» در هفته‌ی پیش از عید پاک، آنتیگوا را پر از دسته‌های مذهبی و فرش‌هایی از خاک‌اره‌ی رنگی می‌کند که روی سنگ‌فرش می‌چینند. تماشایی‌ترین و شلوغ‌ترین هفته‌ی سال؛ اتاق را ماه‌ها پیش بگیرید. گاهی با تعطیلات نوروز هم‌زمان میشود.
اردیبهشت تا مهر (مه تا اکتبر)
فصل باران: صبح‌ها معمولاً آفتابی و بعدازظهرها رگبار. همهجا سبز و قیمت‌ها پایین‌تر است، ولی قله‌ها در ابر می‌روند، آب سموک چامپی گل‌آلود میشود و ریزش کوه گاهی جاده‌ها را می‌بندد. سپتامبر و اکتبر پربارش‌ترین ماه‌هاست.
آبان و اردیبهشت (نوامبر و مه)
دو سر فصل: باران کم، جمعیت کم و قیمت مناسب. اول نوامبر جشنواره‌ی بادبادک‌های غول‌پیکر در سومپانگو، نزدیک آنتیگوا، برگزار میشود.
آب‌وهوای آنتیگوا ماه‌به‌ماه
میانگین تقریبی بیشینه‌ی روز در آنتیگوا (۱۵۴۵ متر). دما در بلندی‌ها همه‌ی سال تقریباً یکسان است و تفاوت ماه‌ها در باران است. فلورس و تیکال در جنگل پست شمال همیشه ده درجه‌ای گرم‌تر و شرجی‌اند.
| ماه | بیشینه‌ی روز | یادداشت |
|---|---|---|
| ژانویه | ۲۳° | خشک؛ شب‌های سرد |
| فوریه | ۲۳° | خشک؛ عالی برای صعود |
| مارس | ۲۵° | خشک؛ آغاز هفته‌ی مقدس |
| آوریل | ۲۵° | گرم‌ترین ماه؛ پایان فصل خشک |
| مه | ۲۵° | آغاز باران |
| ژوئن | ۲۴° | رگبار عصرگاهی |
| ژوئیه | ۲۴° | باران کمتر؛ تعطیلات تابستان |
| اوت | ۲۴° | رگبار عصرگاهی |
| سپتامبر | ۲۳° | پربارش |
| اکتبر | ۲۳° | پایان باران |
| نوامبر | ۲۳° | خشک و خلوت؛ بادبادک‌ها |
| دسامبر | ۲۲° | خشک؛ اوج فصل |
مقصدهای اصلی گواتمالا
آنتیگوا۳ روز
پایتخت پیشین اسپانیایی‌ها در ۱۵۴۵ متری، با خیابان‌های سنگ‌فرش، صومعه‌های زلزله‌زده و سه آتشفشان دور شهر (میراث جهانی).
آکاتنانگو و فوئگو۲ روز (یک شب در کوه)
صعود دوروزه به آتشفشان ۳۹۷۶ متری و شب در چادر، روبه‌روی فوئگو که پیوسته گدازه و خاکستر بیرون می‌دهد.
دریاچهی آتیتلان۳ روز
دریاچه‌ای در دهانه‌ی فروریخته‌ی یک آتشفشان، در ۱۵۶۰ متری، با سه آتشفشان در کرانه و روستاهایی که هرکدام حال‌وهوای خود را دارند.
چیچیکاستنانگونیم‌روز (پنجشنبه یا یکشنبه)
بزرگ‌ترین بازار مردم مایا در بلندی‌ها: پارچه‌ی دست‌باف، نقاب چوبی، گل و سبزی، دور کلیسای سانتو توماس.
سموک چامپی۲ روز
پلی طبیعی از سنگ آهک با حوضچه‌های فیروزه‌ای برای شنا، در دره‌ای جنگلی که رسیدن به آن یک روز کامل راه است.
تیکال۱ تا ۲ روز
از بزرگ‌ترین شهرهای مایا با بیش از سه هزار بنا در جنگل بارانی؛ میمون‌های جیغ‌زن و طوطی‌ها میان هرم‌ها (میراث جهانی).
فلورس۱ تا ۲ روز
شهرکی رنگی روی جزیره‌ای کوچک در دریاچهی پتن ایتزا؛ پایگاه بازدید از تیکال و یاشها.
برنامه‌ی سفر به گواتمالا: ۷، ۱۰ و ۱۴ روزه
فاصله‌ها کوتاه و راه‌ها کندند: آنتیگوا تا دریاچه دو ساعت و نیم است، ولی تا سموک چامپی نه تا ده ساعت. تیکال را میشود با پرواز یک‌ساعته از پایتخت به فلورس دید.
۷ روز: آنتیگوا و دریاچه
- روز ۱رسیدن و آنتیگوا
از فرودگاه پایتخت یک‌راست به آنتیگوا (حدود یک ساعت).
- روز ۲آنتیگوا
طاق سانتا کاتالینا، صومعه‌ها و تپه‌ی صلیب؛ عادت کردن به ارتفاع.
- روز ۳پاکایا
صعود نیم‌روزه به آتشفشان، عصر مزرعه‌ی قهوه.
- روز ۴ و ۵دریاچهی آتیتلان
شاتل به پاناخاچل، قایق به سان خوان، سان پدرو و سانتیاگو.
- روز ۶چیچیکاستنانگو
اگر پنجشنبه یا یکشنبه است بازار؛ برگشت به آنتیگوا.
- روز ۷برگشت
صبح آنتیگوا و فرودگاه.
۱۰ روز: با تیکال
- روز ۱ تا ۳آنتیگوا
شهر و دو روز عادت به ارتفاع.
- روز ۴ و ۵آکاتنانگو
صعود، شب در اردوگاه روبه‌روی فوئگو و برگشت تا ظهر.
- روز ۶ و ۷دریاچهی آتیتلان
استراحت پس از کوه، روستاها با قایق.
- روز ۸پرواز به فلورس
برگشت به پایتخت و پرواز یک‌ساعته؛ غروب کنار دریاچه.
- روز ۹تیکال
حرکت پیش از طلوع، تمام روز میان هرم‌ها.
- روز ۱۰برگشت
پرواز به پایتخت و خروج.
۱۴ روز: مسیر زمینی کامل
- روز ۱ تا ۴آنتیگوا و آتشفشان
شهر و آکاتنانگو یا پاکایا.
- روز ۵ تا ۷آتیتلان و چیچیکاستنانگو
سه شب در یکی از روستاهای دریاچه.
- روز ۸ و ۹سموک چامپی
یک روز راه تا لانکین، یک روز حوضچه‌ها و غار.
- روز ۱۰ تا ۱۲فلورس، تیکال و یاشها
شش تا هشت ساعت راه؛ طلوع در تیکال، غروب در یاشها.
- روز ۱۳ریو دولسه
قایق از میان تنگه تا لیوینگستون در کرانه‌ی کارائیب.
- روز ۱۴برگشت
اتوبوس به پایتخت؛ یک روز فاصله تا پرواز بگذارید.
کجا اقامت کنیم
آنتیگوا و دریاچه پایگاه بیشتر سفر است؛ برای هفته‌ی مقدس و دسامبر زود رزرو کنید.
آنتیگوا
درون شبکه‌ی خیابان‌های قدیم، چند کوچه دورتر از میدان مرکزی؛ خانه‌های استعماری با حیاط.
مشاهده هتل‌هاExpedia ←
پاناخاچل (دریاچهی آتیتلان)
نزدیک اسکله و خیابان سانتاندر، برای دسترسی آسان به قایق همه‌ی روستاها.
مشاهده هتل‌هاExpedia ←
خرید از این لینک‌ها از تهیه‌ی این راهنماها حمایت می‌کند.
آنتیگوا، آتشفشانها و پایتخت
- شهر قدیم آنتیگوا: از ۱۵۴۳ تا زلزله‌ی ۱۷۷۳ پایتخت اسپانیایی‌های آمریکای مرکزی بود؛ پس از زلزله پایتخت را بردند و شهر همان‌طور ماند. شبکه‌ی خیابان‌ها پیاده‌گشتنی است و سنگ‌فرش ناهموار، کفش تخت میخواهد.
- طاق سانتا کاتالینا: گذرگاه سرپوشیده‌ای که راهبه‌ها را بی‌آنکه دیده شوند از این سوی خیابان به آن سو می‌برد؛ ساعتش را بعدها افزودند. صبح زود آتشفشان آگوا بی‌ابر در قاب طاق می‌افتد.
- صومعه‌ها و کلیساها: کلیسای زرد لا مرسد با گچ‌بری‌های سفید، و ویرانه‌های صومعه‌ی کاپوچیناس و سانتا کلارا با طاق‌های بی‌سقف. ورودی هر کدام حدود ۱۵ تا ۴۰ کتزال است.
- تپه‌ی صلیب: سرو د لا کروس، ده بیست دقیقه پیاده بالای شهر، با بهترین چشم‌انداز بام‌ها و آتشفشان. رایگان است؛ در ساعت‌های باز (۷ تا ۱۸) بروید که مسیر نگهبان دارد.
- آکاتنانگو: پنج تا شش ساعت صعود پرشیب تا اردوگاه، شب در چادر و پیش از سپیده تا قله‌ی ۳۹۷۶ متری. شب دما زیر صفر می‌رود؛ بپرسید کاپشن، دستکش و غذا در قیمت هست یا نه. گشت دوروزه حدود ۷۰ تا ۱۰۰ دلار است و ورودی پارک جدا. پیش از آن دو روز در آنتیگوا بمانید تا تنتان به ارتفاع عادت کند.
- پاکایا: آتشفشان فعال ۲۵۵۲ متری برای کسانی که شب‌مانی در کوه نمی‌خواهند: یک ساعت و نیم بالا رفتن روی خاکستر و گدازه‌ی سردشده، با راهنمای محلی که همراهی‌اش الزامی است. اسب هم کرایه میدهند.
- فعالیت آتشفشانها: فوئگو، پاکایا و سانتیاگیتو همیشه فعال‌اند و مسیرها گاهی بسته می‌شوند. پیش از صعود اطلاعیه‌ی سازمان هواشناسی و زلزله‌شناسی کشور (INSIVUMEH) و ستاد بحران (CONRED) را ببینید و با گروهی بروید که راهنمای مجاز دارد.
- قهوه و زبان: دامنه‌های دور شهر مزرعه‌ی قهوه‌اند و گشت سه‌ساعته از چیدن تا برشته کردن دارند. آنتیگوا از شناخته‌ترین جاهای دنیا برای کلاس خصوصی اسپانیایی است؛ هفته‌ای حدود ۲۰۰ دلار برای روزی چند ساعت درس تک‌نفره.
- ایشیمچه: پایتخت قوم کاکچیکل با هرم‌ها و دو زمین بازی توپ، میان آنتیگوا و دریاچه؛ نخستین پایتخت اسپانیایی‌ها در ۱۵۲۴ کنار همین‌جا بنا شد.
- گواتمالا سیتی: بیشتر مسافران از فرودگاه یک‌راست به آنتیگوا می‌روند. اگر شبی می‌مانید، هتل‌های منطقه‌ی ۱۰ و ۱۳ نزدیک فرودگاه‌اند؛ کاخ ملی و کلیسای جامع در میدان منطقه‌ی ۱ و موزه‌ی ملی باستان‌شناسی با سنگ‌نگاره‌های مایا دیدنی‌اند. در شهر با اوبر جابه‌جا شوید.
دریاچهی آتیتلان و بلندی‌های غربی
- پاناخاچل: شهرک اصلی و جایی که شاتل‌ها می‌رسند: بانک، خودپرداز و اسکله‌ی قایق‌ها. خیابان سانتاندر بازار صنایع دستی است و غروب از ساحلش دیدنی.
- سان خوان و سان پدرو: سان خوان با تعاونی‌های بافندگی زنان و رنگرزی گیاهی و کوچه‌های نقاشی‌شده؛ سان پدرو، چسبیده به آن، ارزان‌ترین جای دریاچه با هاستل، کافه و کلاس اسپانیایی.
- سان مارکوس و سانتا کروس: سان مارکوس برای یوگا و سکوت و سکوی پرش در آب؛ سانتا کروس روستایی پرشیب که راه ماشین‌رو ندارد و فقط با قایق می‌رسید.
- سانتیاگو آتیتلان: بزرگ‌ترین شهر کرانه و مرکز قوم تسوتوهیل. «ماشیمون»، پیکره‌ای چوبی با کلاه و سیگار که مردم برایش نذر می‌آورند، هر سال در خانه‌ی یکی از اهالی نگهداری میشود؛ بچه‌های محل راه را نشان میدهند و انعام می‌گیرند.
- قایق‌های دریاچه: «لانچا»های عمومی میان روستاها می‌چرخند؛ مسیر اصلی حدود ۲۵ کتزال است و قایق عمومی تا حدود ساعت پنج عصر کار می‌کند. آخرین قایق را از اسکله بپرسید. صبح‌ها آب آرام‌تر است و بعدازظهر باد دریاچه را موج‌دار می‌کند.
- طلوع از «بینی سرخ‌پوست»: تیغه‌ای بالای سان خوان با چشم‌انداز کل دریاچه و آتشفشانها هنگام طلوع؛ با راهنمای محلی بروید. صعود به آتشفشان سان پدرو (۳۰۲۰ متر) نیم روز است، آن هم با راهنما.
- بازار چیچیکاستنانگو: فقط پنجشنبه و یکشنبه. از پاناخاچل و آنتیگوا در همین دو روز شاتل رفت‌وبرگشت هست. روی پله‌های کلیسای سانتو توماس آیین‌های مایایی و کاتولیک درهم برگزار میشود و گورستان رنگارنگ شهر بر تپه‌ی روبه‌روست. چانه زدن رسم است.
- کتسالتنانگو (شلا): دومین شهر کشور در ۲۳۰۰ متری، ارزانتر و کم‌گردشگرتر از آنتیگوا و محبوب برای یادگیری اسپانیایی. چشمه‌های آب گرم گوگردی، دریاچهی دهانه‌ی آتشفشان چیکابال در جنگل ابر، و پیاده‌روی سه‌روزه تا آتیتلان از همین‌جاست.
- تاخومولکو: بلندترین قله‌ی آمریکای مرکزی (۴۲۲۰ متر)، صعودی دوروزه از شلا با گروه‌های کوه‌پیمایی محلی.
تیکال، پتن و سموک چامپی
- بلیت تیکال: بلیت روز ۱۵۰ کتزال است (۶ صبح تا ۵ عصر). بلیت را در خود محوطه نمی‌فروشند: از پیش آنلاین بخرید یا از باجه‌ی سر جاده، دوازده کیلومتر مانده به ویرانه‌ها، با گذرنامه. در تیکال خودپرداز نیست.
- طلوع و غروب: ورود از چهار صبح برای طلوع ۱۰۰ کتزال اضافه دارد و فقط با راهنما ممکن است. در فصل باران قله‌ی معبدها اغلب در مه است؛ غروب مطمئن‌تر است.
- چه ببینیم: میدان بزرگ با معبد یکم و دوم روبه‌روی هم، مجموعه‌ی «دنیای گمشده»، و معبد چهارم (۷۰ متر) که پلکان چوبی‌اش تا بالای تاج درختان می‌رود. از پله‌های سنگی هرم‌های بزرگ نمی‌شود بالا رفت. آب فراوان و اسپری پشه ببرید.
- فلورس تا تیکال: یک ساعت و نیم راه؛ شاتل‌ها از چهار صبح راه می‌افتند و هاستل‌ها بلیت رفت‌وبرگشت می‌فروشند. سه هتل هم درون پارک، کنار ورودی، هست که طلوع را آسان می‌کند.
- یاشها: شهر مایایی دیگری با بیش از پانصد بنا میان دو دریاچه، بسیار خلوتتر از تیکال؛ غروب از بالای معبد ۲۱۶ معروف است. ورودی ۸۰ کتزال.
- ال میرادور و واشاکتون: ال میرادور، از کهن‌ترین و بزرگ‌ترین شهرهای مایا، جاده ندارد: پنج روز پیاده‌روی رفت‌وبرگشت در جنگل از روستای کارملیتا، با راهنما و قاطر. واشاکتون با رصدخانه‌ی مایایی‌اش کمی بالاتر از تیکال است.
- سموک چامپی: از لانکین نیم ساعت پشت وانت دو‌دیفرانسیل. ورودی ۵۰ کتزال؛ اول سی تا چهل دقیقه تا سکوی دیدبانی بالا بروید و بعد در حوضچه‌ها شنا کنید. گشت روزانه غار کانبا را هم دارد که با شمع در دست و گاهی شناکنان از آن می‌گذرید، و سپس تیوب‌سواری روی رود.
- راه سموک چامپی: از آنتیگوا نه تا ده ساعت و از آنجا تا فلورس شش تا هشت ساعت شاتل؛ کمتر از دو شب نمانید. در لانکین خودپرداز نیست و بیشتر جاها فقط نقد می‌گیرند.
- کوبان و پرندهی کتسال: در راه لانکین، ذخیره‌گاه جنگل ابر «بیوتوپو دل کتسال» زیستگاه پرندهی ملی است که نامش را به پول کشور داده؛ بخت دیدنش از ژانویه تا ژوئن بیشتر است. غارهای کاندلاریا با رودی زیرزمینی برای تیوب‌سواری هم در همین مسیرند.
ریو دولسه، کارائیب و ساحل اقیانوس آرام
- ریو دولسه: رودی که از دریاچهی ایسابال تا دریای کارائیب از تنگه‌ای با دیواره‌های جنگلی می‌گذرد. اقامتگاه‌ها کنار آب‌اند و جابه‌جایی فقط با قایق است.
- لیوینگستون: شهرک کرانه‌ی کارائیب که جاده ندارد و با قایق از ریو دولسه یا پوئرتو باریوس می‌رسید. خانه‌ی مردم گاریفونا با موسیقی و آشپزی خودشان؛ «تاپادو»، خوراک ماهی و میگو در شیر نارگیل، غذای اینجاست.
- کیریگوا: محوطه‌ی کوچک مایایی در راه کارائیب با بلندترین سنگ‌یادبودهای کنده‌کاری‌شده‌ی دنیای مایا (میراث جهانی). ورودی ۸۰ کتزال.
- مونتریکو: ساحل شن سیاه آتشفشانی در کرانه‌ی اقیانوس آرام با مرداب‌های حرا. از ژوئن تا دسامبر لاک‌پشت‌ها تخم می‌گذارند و مراکز نگهداری، رهاسازی بچه‌لاک‌پشت‌ها را هنگام غروب نشان میدهند.
- ال پاردون: روستای موج‌سواری همان کرانه؛ تخته و کلاس ارزان است.
- با قایق به بلیز: از لیوینگستون و پوئرتو باریوس قایق به پونتا گوردا می‌رود؛ مهر خروج را پیش از سوار شدن از اداره‌ی مهاجرت بگیرید.
پول، غذا و نکته‌های عملی
- پول: واحد پول کتزال است. دلار نقد بیاورید و در بانک تبدیل کنید که بهترین نرخ را می‌دهد؛ بانک‌ها یکشنبه بسته‌اند. هتل‌ها و دفترهای گشت در شهرهای گردشگری دلار هم می‌گیرند. برای لانکین، تیکال و روستاهای دریاچه از پیش کتزال بردارید.
- غذا: پپیان (خورش مرغ با تخم کدو و فلفل برشته)، کاکیک (آش بوقلمون تند مردم کوبان)، تامال پیچیده در برگ، و رلنیتو (موز سرخ‌شده با لوبیای شیرین). تورتیای ذرت و لوبیای سیاه کنار هر وعده هست. ناهار روز در غذاخوری‌های ساده («کمدور») ۲۰ تا ۳۰ کتزال است.
- حلال: گواتمالا جامعه‌ی مسلمان بسیار کوچکی دارد و به نوشتهی منابع رستوران با گواهی حلال، حتی در پایتخت، کمیاب است. ماهی، میگو، تخممرغ، لوبیا، تورتیا و غذاهای گیاهی آنتیگوا و دریاچه گزینه‌های مطمئن‌اند. در تامال و لوبیای سرخ‌شده گاهی چربی خوک به کار می‌رود؛ بپرسید.
- آب و سلامت: آب شیر آشامیدنی نیست. در پتن و کرانه‌ها پشه فراوان است و تب دنگی وجود دارد؛ درباره‌ی مالاریا در مناطق پست و واکسن هپاتیت پیش از سفر با پزشک مشورت کنید. در آنتیگوا و آتیتلان مالاریا نیست.
- ارتفاع و سرما: آنتیگوا و دریاچه حدود ۱۵۰۰ متر و شلا ۲۳۰۰ متر است؛ شب‌ها حتی در بهار لباس گرم میخواهد و در آکاتنانگو لباس زمستانی.
- میان شهرها: میان مقصدهای گردشگری با شاتل جابه‌جا شوید و در روشنایی روز؛ برای شهر اوبر یا تاکسی هتل بگیرید. کوه‌پیمایی و مسیرهای خلوت را با راهنما و گروه بروید و در آن‌ها چیز گران‌بها همراه نبرید.
- عکاسی: پیش از عکس گرفتن از مردم، به‌ویژه کودکان و آیین‌های مذهبی، اجازه بگیرید؛ در روستاهای مایایی این را جدی می‌گیرند.
- زبان: اسپانیایی؛ بیرون از آنتیگوا و هاستل‌ها انگلیسی کم می‌دانند و چند عبارت اسپانیایی کار را راه می‌اندازد. بیش از بیست زبان مایایی هم زنده است.
- فصل باران: ریزش کوه و بسته شدن جاده پیش می‌آید؛ شب آخر را نزدیک فرودگاه یا در آنتیگوا باشید، نه یک روز راه دورتر.
- خرید: پارچه و پیراهن دست‌باف «ویپیل»، قهوه، هل، سنگ یشم و عروسک‌های ریز «غم‌خور». در بازارها چانه می‌زنند و در فروشگاه‌ها نه.
برای مسافران ایرانی
ویزا
ایرانیان باید پیش از سفر ویزا بگیرند؛ ویزای فرودگاهی یا الکترونیکی نیست. گواتمالا کشورها را سه گروه کرده است: A بدون ویزا، B ویزای کنسولی و C ویزای «مشورتی». به نوشتهی منابع ایران در گروه C است: درخواست را اداره‌ی مهاجرت گواتمالا در خود آن کشور بررسی می‌کند، ضامنی ساکن گواتمالا که نزد همان اداره ثبت شده لازم است، و پس از تأیید، سفارت ویزا را صادر می‌کند. مهلت قانونی پاسخ تا ۳۰ روز پس از کامل شدن پرونده است و منابع از دو هفته تا دو ماه نوشته‌اند. گواتمالا در تهران سفارت ندارد؛ نزدیک‌ترین سفارت‌ها در آنکارا و ابوظبیاند و پیش از مراجعه باید با ایمیل وقت گرفت. درباره‌ی هزینه و مدارک، منابع هم‌سخن نیستند (از ۲۵ دلار تا ۳۵ یورو برای یک بار ورود؛ برخی فقط فرم، عکس، بلیت و تمکن مالی می‌نویسند و برخی ضامن و گواهی عدم سوءپیشینه)؛ فهرست و مبلغ را از خود سفارت بگیرید. گذرنامه دست‌کم شش ماه اعتبار داشته باشد.
اگر ویزای آمریکا، کانادا یا شنگن دارید
این ویزاها بسیاری از ملیت‌ها را از ویزای گواتمالا معاف می‌کنند، ولی به نوشتهی منابع ایران از این معافیت بیرون است. دارنده‌ی ویزای معتبر آمریکا، کانادا، شنگن یا مکزیک از گروه C به گروه B می‌رود: باز هم ویزا لازم است، ولی از مسیر کوتاه‌تر کنسولی در سفارت. منابع درباره‌ی اینکه سفارت در این حالت هم از پایتخت تأیید می‌گیرد یا نه یکسان ننوشته‌اند؛ پیش از خرید بلیت از سفارت بپرسید.
همسایه‌ها و پیمان CA-4
گواتمالا، السالوادور، هندوراس و نیکاراگوئه پیمان مرزی مشترکی دارند، ولی به نوشتهی منابع ملیت‌های گروه C از رفت‌وآمد آزاد آن بهره‌ای ندارند و برای هر کشور اجازه‌ی ورود جدا می‌خواهند. بلیز و مکزیک هم ویزای خود را دارند. اگر می‌خواهید از تیکال به بلیز یا از مرز به ویرانه‌های کوپان در هندوراس بروید و برگردید، ویزای چندبار ورود گواتمالا لازم است.
پرواز و ترانزیت
پرواز مستقیم نیست و سفر دست‌کم دو تکه است: تا اروپا یا استانبول و از آنجا به قاره‌ی آمریکا. از مادرید پرواز بی‌توقف به گواتمالا سیتی هست؛ مسیرهای دیگر از بوگوتا، پاناما یا مکزیکوسیتی می‌گذرند. قانون ترانزیت هر فرودگاه را جدا بپرسید: توقف در آمریکا ویزای آمریکا میخواهد، حتی بدون بیرون رفتن از فرودگاه، و در فرودگاه‌های شنگن برای گذرنامهی ایرانی ویزای ترانزیت فرودگاهی لازم است.
برق و ساعت
پریزها از نوع آمریکایی با دو تیغه‌ی تخت و برق ۱۲۰ ولت است؛ دوشاخه‌ی ایرانی نمی‌خورد و مبدل لازم است. گواتمالا همه‌ی سال نه ساعت و نیم از ایران عقب‌تر است.
شماره‌های ضروری
پلیس ۱۱۰ و آتش‌نشانی ۱۲۲ یا ۱۲۳. واحد کمک به گردشگران سازمان گردشگری (PROATUR) در مقصدهای اصلی همراهی و راهنمایی می‌کند. ایران در گواتمالا سفارت ندارد؛ پیش از سفر از وزارت خارجه بپرسید کدام نمایندگی مسئول این کشور است.
حمل‌ونقل در گواتمالا
شاتل گردشگری
ون‌هایی که مسافر را از در اقامتگاه سوار می‌کنند و میان آنتیگوا، دریاچه، لانکین و فلورس می‌روند؛ راه معمول مسافران. آنتیگوا تا پاناخاچل دو ساعت و نیم، تا لانکین نه تا ده ساعت. از هاستل یا دفتر گشت، یک روز پیش بگیرید.
اتوبوس مرغی
اتوبوس‌های مدرسه‌ی آمریکایی که رنگ‌آمیزی شده‌اند: بسیار ارزان (حدود ۱۰ کتزال برای هر ساعت راه)، شلوغ و تندرو. برای مسیرهای کوتاه روزانه و تجربه‌اش؛ نه با کوله‌ی بزرگ و نه در پایتخت.
اتوبوس درجه‌یک و پرواز
میان پایتخت و فلورس اتوبوس شبانه‌ی درجه‌یک هست (هشت تا ده ساعت) و پرواز یک‌ساعته که تنها مسیر داخلی پرکاربرد کشور است. قطار مسافری وجود ندارد.
از فرودگاه
فرودگاه لا آئورورا درون پایتخت است. تا آنتیگوا ۴۵ دقیقه تا یک ساعت راه است و در ساعت شلوغی تا دو ساعت؛ شاتل مشترک حدود ۱۵۰ کتزال و تاکسی حدود ۳۵۰ کتزال. اگر شب می‌رسید، انتقال را از پیش با اقامتگاه هماهنگ کنید.
قایق و توک‌توک
در آتیتلان و ریو دولسه قایق وسیله‌ی اصلی است. در شهرک‌ها توک‌توک هست؛ کرایه را پیش از سوار شدن توافق کنید.
هزینه سفر به گواتمالا
اقتصادی
۲۵ تا ۴۰ دلار در روز- تخت هاستل
- غذاخوری‌های ساده و بازار
- اتوبوس مرغی و گاهی شاتل
- گردش‌های رایگان و قایق عمومی
متوسط
۶۰ تا ۹۰ دلار در روز- اتاق دونفره در مهمان‌خانه
- رستوران
- شاتل میان شهرها
- گشت پاکایا، تیکال و ورودی‌ها
راحت
از ۱۵۰ دلار در روز- هتل در خانه‌های استعماری آنتیگوا یا کنار دریاچه
- خودرو با راننده
- پرواز به فلورس
- راهنمای خصوصی
چه چیزهایی همراه ببریم
برای کوه سرد، جنگل شرجی و حوضچه‌های آب در یک سفر. صعود آکاتنانگو لباس گرم و هزینه‌ای جدا دارد.
چراغ پیشانی شارژی
برای حرکت پیش از سپیده به قله‌ی آکاتنانگو، ورود شبانه به تیکال برای طلوع و اقامتگاه‌های کم‌نور لانکین.
مشاهده در آمازونAmazon ←اسپری ضدپشه Autan
در تیکال، فلورس و ریو دولسه پشه فراوان است و تب دنگی وجود دارد.
مشاهده در آمازونAmazon ←ضدآفتاب با SPF بالا
آفتاب در ارتفاع ۱۵۰۰ متری و روی قایق تندتر از آن است که حس میشود.
مشاهده در آمازونAmazon ←خرید از این لینک‌ها از تهیه‌ی این راهنماها حمایت می‌کند.
قبل از سفر رزرو کنید
صعود به آتشفشان بدون راهنما نمی‌شود و پاکایا آسان‌ترینش است: گشت نیم‌روزه از آنتیگوا رفت‌وبرگشت و راهنما را با هم دارد.
eSIM گواتمالا
برای اوبر، نقشه‌ی مسیرهای کوه و ترجمه‌ی اسپانیایی، از لحظه‌ی رسیدن به فرودگاه.
خرید eSIMAiralo ←خرید از این لینک‌ها از تهیه‌ی این راهنماها حمایت می‌کند.
نکات سفر
ویزا را اول از همه شروع کنید
پاسخ ممکن است تا دو ماه طول بکشد؛ بلیت را پس از ویزا بخرید.
بازار را با تقویم بچینید
چیچیکاستنانگو فقط پنجشنبه و یکشنبه است؛ روزهای دریاچه را دور آن بگذارید.
پیش از آکاتنانگو دو روز صبر کنید
از ارتفاع صفر یک‌راست به ۳۹۷۶ متر نروید.
بلیت تیکال را از پیش بخرید
در ورودی ویرانه‌ها فروش نیست و باجه‌ی جاده همیشه کارت نمی‌گیرد.
برای جاهای دور نقد بردارید
لانکین و تیکال خودپرداز ندارند.
یک روز خالی تا پرواز
راه‌های کوهستانی دیرکرد دارند؛ از لانکین یا فلورس همان روز به پرواز بین‌المللی تکیه نکنید.
پرسش‌های پرتکرار سفر به گواتمالا
آیا گواتمالا برای ایرانیان ویزا میخواهد؟
بله، و باید پیش از سفر گرفته شود. به نوشتهی منابع ایران در گروه C است: پرونده در گواتمالا بررسی میشود و ضامن محلی میخواهد. سفارت در تهران نیست؛ نزدیکترینها آنکارا و ابوظبیاند.
با ویزای شنگن یا آمریکا میشود بدون ویزا به گواتمالا رفت؟
برای گذرنامهی ایرانی نه. به نوشتهی منابع این ویزاها فقط مسیر را به ویزای کنسولی سادهتر تغییر میدهند؛ ویزای گواتمالا همچنان لازم است.
بهترین زمان سفر به گواتمالا چه موقع است؟
فصل خشک، از نوامبر تا آوریل. برای آتشفشانها دسامبر تا مارس بهترین است؛ نوامبر و اوایل مه خلوتتر و ارزانتر.
هزینه سفر به گواتمالا چقدر است؟
بدون بلیت هواپیما و ویزا، سفر اقتصادی ۲۵ تا ۴۰ دلار و سفر متوسط ۶۰ تا ۹۰ دلار در روز برای هر نفر. بلیت هواپیما بزرگ‌ترین هزینه‌ی این سفر است.
چند روز برای گواتمالا کافی است؟
یک هفته برای آنتیگوا و دریاچهی آتیتلان؛ ده روز با پرواز به تیکال؛ دو هفته برای مسیر زمینی با سموک چامپی و ریو دولسه.
سفر در گواتمالا چقدر آسوده است؟
مسیر آنتیگوا، آتیتلان، سموک چامپی و تیکال هر سال مسافران بسیاری دارد. چند عادت کافی است: شاتل میان شهرها، سفر در روز، اوبر در پایتخت، و راهنما برای کوه.
در گواتمالا غذای حلال پیدا میشود؟
رستوران با گواهی حلال کمیاب است. ماهی، غذای دریایی، تخممرغ، لوبیا و غذاهای گیاهی همهجا هست.
پایتخت و واحد پول گواتمالا چیست؟
پایتخت گواتمالا سیتی و واحد پول کتزال است، به نام پرندهی ملی کشور.
راهنماهای دیگر
🇨🇷کاستاریکاآتشفشان آرنال، جنگل ابری مونته‌ورده، مانوئل آنتونیو، تورتوگرو و دو ساحل اقیانوس آرام و کارائیب
🇩🇴جمهوری دومینیکنساحل‌های پونتا کانا، جزیره‌ی سائونا، شهر کهنه‌ی سانتو دومینگو، نهنگ‌های خلیج سامانا و کوهستان خنک میانه‌ی جزیره
🇨🇺کوباهاوانا، دره‌ی وینیالس، ترینیداد، سین‌فوئگوس، وارادرو و سانتیاگو د کوباسفر به گواتمالا در پیش دارید؟
اگر برای چیدن مسیر میان آنتیگوا، دریاچه و تیکال، انتخاب میان آکاتنانگو و پاکایا یا بودجه‌ی سفرتان کمک می‌خواهید، خوشحال می‌شوم کمکتان کنم.
همکاری با من