راهنماهای سفر / آمریکای مرکزی و کارائیب
راهنمای سفر به جمهوری دومینیکن
جمهوری دومینیکن دوسوم شرقی جزیره‌ی هیسپانیولا را دارد و پس از کوبا بزرگ‌ترین کشور کارائیب است؛ با دومینیکا، جزیره‌ی کوچک انگلیسیزبان در همان دریا، یکی نیست. بیشتر مسافران فقط هتل‌های «همه‌چیز در قیمت» پونتا کانا را می‌بینند، ولی کشور بسیار بیش از یک نوار ساحلی است: سانتو دومینگو کهن‌ترین شهر اروپایی‌ساخت قاره‌ی آمریکاست، نهنگ‌های گوژپشت هر زمستان به خلیج سامانا می‌آیند، ساحل شمالی جای کایت‌سواری است و در میانه‌ی جزیره، بلندترین کوه‌های کارائیب با آبشار و هوای خنک ایستاده‌اند. راه از ایران دراز است و ویزا دو مسیر جدا دارد، پس ارزش دارد سفر را دست‌کم ده روز بگیرید و بیش از یک منطقه ببینید. در این راهنما مقصدها، فصل مناسب، برنامه‌ی ۷، ۱۰ و ۱۴ روزه، ویزا و فرم ورود، جابه‌جایی و هزینه‌ها را آورده‌ایم.
بهترین زمان سفر به جمهوری دومینیکن
آذر تا فروردین (دسامبر تا آوریل)
فصل خشک در جنوب و شرق: آفتاب، رطوبت کمتر و بالاترین قیمت‌ها. کریسمس، سال نو و هفته‌ی پیش از عید پاک شلوغ‌ترین روزهایند. نوروز در همین فصل می‌افتد؛ اقامت را زود بگیرید.
نیمهی دی تا نیمهی اسفند (نیمهی ژانویه تا نیمهی مارس)
فصل نهنگ گوژپشت در خلیج سامانا. بهمن ماه کارناوال هم هست، با بزرگ‌ترین جشن در شهر لا وگا. ساحل شمالی (پورتو پلاتا و سامانا) در زمستان بارانی‌تر از جنوب است.
اردیبهشت تا تیر (مه تا ژوئیه)
گرم‌تر و مرطوب‌تر، با رگبارهای کوتاه بعدازظهر و قیمت‌های پایین‌تر. خرداد و تیر بهترین باد را برای کایت‌سواری در کاباره‌ته دارند.
خرداد تا آبان (ژوئن تا نوامبر)
فصل رسمی توفان‌های حاره‌ای؛ خطر از مرداد تا مهر (اوت تا اکتبر) بیشتر است. ارزان‌ترین زمان سال است و بیشتر روزها آفتابی می‌ماند، ولی بلیت و هتل را با امکان تغییر بخرید.
آب‌وهوای پونتا کانا ماه‌به‌ماه
میانگین تقریبی بیشینه‌ی روز در پونتا کانا. سانتو دومینگو یکی دو درجه گرم‌تر است و خاراباکوا و کنستانسا در کوهستان چندین درجه خنک‌تر. دمای دریا در همه‌ی سال میان ۲۶ و ۲۹ درجه می‌ماند.
| ماه | بیشینه‌ی روز | یادداشت |
|---|---|---|
| ژانویه | ۲۸° | خشک؛ آغاز فصل نهنگ |
| فوریه | ۲۹° | خشک؛ کارناوال و نهنگ |
| مارس | ۲۹° | خشک؛ پایان فصل نهنگ |
| آوریل | ۳۰° | پایان فصل خشک؛ عید پاک شلوغ |
| مه | ۳۰° | آغاز رگبارها؛ قیمت پایین‌تر |
| ژوئن | ۳۱° | گرم و مرطوب؛ آغاز فصل توفان |
| ژوئیه | ۳۲° | گرم؛ باد خوب در کاباره‌ته |
| اوت | ۳۲° | گرم‌ترین؛ خطر توفان بیشتر |
| سپتامبر | ۳۲° | اوج فصل توفان؛ ارزان‌ترین |
| اکتبر | ۳۲° | بارانی؛ خلوت |
| نوامبر | ۳۰° | پایان فصل توفان |
| دسامبر | ۲۹° | آغاز فصل خشک و فصل اوج |
مقصدهای اصلی جمهوری دومینیکن
پونتا کانا و باوارو۳ تا ۴ روز
نوار ده‌هاکیلومتری ساحل سفید در شرقیترین گوشهی کشور، با هتل‌های همه‌چیز در قیمت؛ پایگاه سفر یک‌روزه به سائونا.
جزیره‌ی سائونا۱ روز
جزیره‌ی نخل‌پوش پارک ملی کوتوبانما؛ با قایق از بایاهیبه می‌روند و در راه در آبگیر کم‌عمق ستاره‌های دریایی می‌ایستند.
سانتو دومینگو۲ تا ۳ روز
پایتخت و کهن‌ترین شهر اروپایی‌ساخت قاره‌ی آمریکا؛ منطقه‌ی استعماری آن، با نخستین کلیسای جامع و نخستین دژ قاره، میراث جهانی یونسکوست.
شبه‌جزیره‌ی سامانا۳ تا ۴ روز
سبزترین گوشهی کشور: نهنگ‌های گوژپشت در زمستان، آبشار ال لیمون، ساحل رینکون و شهرک ساحلی لاس ترناس.
پورتو پلاتا و ساحل شمالی۲ تا ۳ روز
شهر بندری با خانه‌های چوبی دوره‌ی ویکتوریایی، دژ سن فلیپه و خیابان چترها؛ کاباره‌ته و آبشارهای داماخاگوا در همین ساحل‌اند.
باهیا د لاس آگیلاس۲ روز با راه
ساحل هشت‌کیلومتری بی‌هتل و بی‌ساختمان در جنوب غربی دورافتاده، درون پارک ملی خاراگوا.
برنامه‌ی سفر به جمهوری دومینیکن: ۷، ۱۰ و ۱۴ روزه
کشور بزرگ‌تر از آن است که به نظر می‌رسد: از پونتا کانا تا سانتو دومینگو دو ساعت و نیم و تا لاس ترناس حدود چهار ساعت راه است. بیشتر مسیرهای اتوبوس از پایتخت می‌گذرند.
۷ روز: ساحل و پایتخت
- روز ۱ تا ۳پونتا کانا
ساحل باوارو، یک صبح در ساحل ماکائو و یک روز استراحت.
- روز ۴جزیره‌ی سائونا
گشت یک‌روزه با قایق از بایاهیبه؛ حدود ده ساعت از هتل تا هتل.
- روز ۵ و ۶سانتو دومینگو
منطقه‌ی استعماری پیاده؛ غارهای لوس ترس اوخوس در نیم‌روز دوم.
- روز ۷برگشت
پرواز از سانتو دومینگو، یا دو ساعت و نیم راه تا فرودگاه پونتا کانا.
۱۰ روز: پایتخت، سامانا و ساحل شرق
- روز ۱ و ۲سانتو دومینگو
منطقه‌ی استعماری، خیابان ال کونده و ساحل‌راه مالکون.
- روز ۳ تا ۶سامانا
دو ساعت و نیم تا سه ساعت راه. آبشار ال لیمون، قایق به پارک ملی لوس آئیتیسس، یک روز ساحل رینکون و در فصلش گشت نهنگ.
- روز ۷ تا ۹پونتا کانا یا بایاهیبه
حدود چهار ساعت راه؛ ساحل و گشت سائونا.
- روز ۱۰برگشت
پرواز از پونتا کانا.
۱۴ روز: حلقه‌ی کامل
- روز ۱ و ۲سانتو دومینگو
شهر کهنه و موزه‌ها.
- روز ۳ و ۴خاراباکوا
حدود سه ساعت راه؛ آبشارها، قایق‌سواری در رود یاکه دل نورته و هوای خنک کوهستان.
- روز ۵ تا ۷پورتو پلاتا و کاباره‌ته
در راه، ۲۷ آبشار داماخاگوا. شهر کهنه‌ی پورتو پلاتا و یک روز ورزش آبی در کاباره‌ته.
- روز ۸ تا ۱۱سامانا
حدود سه ساعت از راه ساحلی؛ لاس ترناس، ال لیمون، لوس آئیتیسس و لاس گالراس.
- روز ۱۲ و ۱۳بایاهیبه
سائونا یا غواصی سطحی دور جزیره‌ی کاتالینا.
- روز ۱۴برگشت
از فرودگاه پونتا کانا، لا رومانا یا سانتو دومینگو.
کجا اقامت کنیم
برای دسامبر تا آوریل و هفته‌ی عید پاک زود رزرو کنید؛ از مه تا نوامبر قیمت‌ها پایین‌تر است.
پونتا کانا
باوارو برای بیشترین گزینه‌ی هتل همه‌چیز در قیمت و ساحل آرام؛ اووِرو آلتو در شمال خلوت‌تر است و کاپ کانا در جنوب گران‌تر.
مشاهده هتلهاExpedia ←
سانتو دومینگو
درون منطقه‌ی استعماری بمانید تا همه‌ی دیدنی‌ها پیاده در دسترس باشد؛ خانه‌های کهنه‌ی بازسازی‌شده، هتل‌های کوچک حیاط‌دار شده‌اند.
مشاهده هتلهاExpedia ←
لاس ترناس
نزدیک مرکز شهرک برای رستوران‌ها و پیاده رفتن، یا ساحل بونیتا و کوسون برای آرامش؛ پایگاه خوب برای همه‌ی سامانا.
مشاهده هتلهاExpedia ←
پورتو پلاتا
مجموعه‌ی ساحلی پلایا دورادا برای هتل همه‌چیز در قیمت، یا مرکز شهر کهنه برای کافه‌ها و معماری؛ قیمت‌ها پایین‌تر از پونتا کاناست.
مشاهده هتلهاExpedia ←خرید از این لینک‌ها از تهیه‌ی این راهنماها حمایت می‌کند.
پونتا کانا، سائونا و جنوب شرق
- ساحل باوارو: بخش اصلی ساحل پونتا کانا: شن سفید، آب کم‌عمق و آرام پشت صخره‌ی مرجانی، و بیشترِ هتلها. همه‌ی ساحل‌های کشور عمومی‌اند؛ میشود در امتداد آب از جلوی هتلها پیاده رفت.
- هتل‌های همه‌چیز در قیمت: اتاق، سه وعده غذا، نوشیدنی و سرگرمی در یک قیمت. برای مسافری که کارت بانکی بین‌المللی ندارد، این شیوه خرج روزانه‌ی نقد را کم می‌کند. گشت‌ها جدا حساب می‌شوند و در هتل گران‌تر از بیرون‌اند.
- ساحل ماکائو: ساحل عمومی و بی‌هتل در شمال باوارو، با موج مناسب برای آموختن موج‌سواری و غذاخوری‌های ماهی کنار شن.
- کاپ کانا و اویو آسول: جنوب پونتا کانا: ساحل خوانیو، که دسترسی به آن بیشتر از راه هتلها و رستوران‌های همان مجموعه است، و اویو آسول، آبگیر آبی‌رنگ پای صخره‌ای آهکی درون یک پارک خصوصی با بلیت.
- گشت سائونا: از پونتا کانا حدود یک ساعت با خودرو تا بایاهیبه و از آنجا با قایق تندرو یا کاتاماران. برنامه‌ی معمول: توقف در آبگیر طبیعی کم‌عمق، چند ساعت ساحل و ناهار. قیمت از حدود ۹۰ دلار برای هر نفر. ستاره‌ی دریایی را از آب بیرون نیاورید؛ می‌میرد.
- بایاهیبه: روستای ماهیگیری که قایق‌های سائونا از آن می‌روند؛ اگر یکی دو شب همین‌جا بمانید، پیش از رسیدن اتوبوس‌های پونتا کانا به جزیره می‌رسید. بهترین نقطه‌ی کشور برای غواصی است.
- جزیره‌ی کاتالینا: جزیره‌ی حفاظت‌شده و بی‌ساختمان روبه‌روی لا رومانا؛ دیواره‌ی مرجانی‌اش برای غواصی و غواصی سطحی شناخته‌شده است.
- آلتوس د چاوون: دهکده‌ای سنگی به شیوه‌ی دهکده‌های مدیترانه‌ای که در دهه‌ی ۱۹۷۰ بر بلندای دره‌ی رود چاوون، نزدیک لا رومانا، ساختند؛ با آمفی‌تئاتر روباز، موزه‌ی باستان‌شناسی و کارگاه هنرمندان.
- ایگوئی: شهر زیارتی حدود چهل دقیقه دورتر از ساحل، با کلیسای بتنی بزرگ بانوی آلتاگراسیا و طاق بلندش؛ مهم‌ترین زیارتگاه کاتولیک کشور.
- جلبک دریایی: جلبک سارگاسوم بیشتر در ماه‌های گرم به ساحل‌های رو به شرق می‌رسد و هتلها هر صبح جمعش می‌کنند؛ ساحل‌های رو به غرب مانند بایاهیبه و سائونا کمتر آن را می‌بینند.
سانتو دومینگو و جنوب غرب
- منطقه‌ی استعماری: محله‌ای کوچک در غرب رود اوساما که همه‌اش را میشود پیاده دید. خیابان لاس داماس نخستین خیابان سنگ‌فرش قاره است و خیابان ال کونده، پیاده‌راه خرید و کافه.
- کلیسای جامع: کلیسای سانتا ماریا لا منور از سده‌ی شانزدهم، نخستین کلیسای جامع قاره‌ی آمریکا، کنار پارک کولون با تندیس کریستف کلمب.
- آلکاسار د کولون: کاخ سنگی دیگو کلمب، پسر کریستف کلمب، رو به میدان اسپانیا؛ امروز موزه است و دوشنبه‌ها بسته. غروب، رستوران‌های میدان روبه‌رویش پر میشود.
- دژ اوساما: کهن‌ترین دژ اروپایی قاره، بر دهانه‌ی رود. ورودی حدود ۲۰۰ پزو؛ از بام برج، رود و بندر پیداست.
- لوس ترس اوخوس: «سه چشم»: غارهای آهکی با دریاچه‌های زیرزمینی زلال در شرق شهر. با تاکسی بروید و برگردید.
- فانوس کلمب: بنای بتنی صلیب‌شکل در شرق رود که آرامگاه منسوب به کریستف کلمب در آن است؛ دوشنبه‌ها بسته.
- بوکا چیکا و خوان دولیو: نزدیک‌ترین ساحل‌ها به پایتخت، حدود ۴۰ کیلومتر به سمت شرق؛ آخر هفته‌ها پر از خانواده‌های شهر. برای شب پیش از پرواز هم خوب‌اند، چون فرودگاه میان راه است.
- باهیا د لاس آگیلاس: از پایتخت شش تا هفت ساعت راه تا پدرنالس. آخر جاده، از روستای ماهیگیری لا کوئوا، قایق ده پانزده دقیقه‌ای به ساحل می‌رود. سایه، آب و غذا در ساحل نیست؛ همه را همراه ببرید.
- دریاچه‌ی انریکیو: بزرگ‌ترین دریاچه‌ی کارائیب، شور و حدود چهل متر پایین‌تر از سطح دریا؛ با تمساح آمریکایی، ایگوانا و فلامینگو. باراهونا پایگاه دیدن آن و ساحل‌های سنگ‌ریزه‌ای جنوب غرب است.
شبه‌جزیره‌ی سامانا
- فصل نهنگ: نهنگ‌های گوژپشت از نیمهی ژانویه تا نیمهی مارس برای جفت‌گیری و زایمان به خلیج می‌آیند. قایق‌ها از بندر سانتا باربارا د سامانا می‌روند و گشت سه چهار ساعت طول می‌کشد. دریا موج دارد؛ اگر دریازده می‌شوید، قرص بخورید.
- آبشار ال لیمون: آبشاری حدود چهل‌متری در دل جنگل. از روستای ال لیمون ۳۰ تا ۴۵ دقیقه پیاده‌روی در راهی گل‌آلود، یا با اسب. پیش از ساعت نه برسید تا حوضچه خلوت باشد.
- پارک ملی لوس آئیتیسس: تپه‌های آهکی سبز که از آب بیرون زده‌اند، جنگل حرا و غارهایی با نگاره‌های مردم تاینو، ساکنان پیش از کلمب. فقط با قایق میشود دید؛ از سامانا یا از سابانا د لا مار در آن سوی خلیج.
- لاس ترناس: شهرک ساحلی با جامعه‌ی بزرگ فرانسوی و ایتالیایی، نانوایی و رستوران خوب، و ساحل‌های بونیتا و کوسون در چند دقیقه‌ای. بیشترِ مسافران مستقل همین‌جا می‌مانند.
- لاس گالراس و ساحل رینکون: روستای آرام در انتهای شبه‌جزیره. رینکون ساحلی سه‌کیلومتری و بی‌هتل است، با رودی خنک که در یک سرش به دریا می‌ریزد؛ با قایق از لاس گالراس (حدود ۶۰ تا ۱۰۰ دلار برای هر قایق، همراه ساحل فرونتون) یا با خودرو می‌روند.
- کایو لوانتادو: جزیره‌ی کوچک نخل‌دار در خلیج، با قایق از بندر سامانا؛ بخشی از آن ساحل عمومی است و بخشی هتل.
- پل‌های سامانا: پل پیاده‌روی دراز و طاق‌داری که بندر را به دو جزیره‌ی کوچک خلیج می‌رساند؛ برای غروب.
- رسیدن: از سانتو دومینگو بزرگراه عوارضی دو ساعت و نیم تا سه ساعت راه است و اتوبوس مستقیم دارد. فرودگاه ال کاتی (AZS) پروازهای فصلی دارد. از پونتا کانا اتوبوس مستقیم نیست و باید در پایتخت عوض کرد.
ساحل شمالی و کوهستان
- پورتو پلاتا: میدان مرکزی با خانه‌های چوبی رنگی، دژ سن فلیپه بر دماغه‌ی بندر (ورودی حدود ۲۰۰ پزو)، خیابان چترها و کوچه‌ی صورتی دونیا بلانکا. شهر به کهربایش شناخته میشود.
- کوه ایسابل د تورس: تله‌کابین تا قله‌ی حدود هشتصدمتری بالای شهر می‌رود، با باغ گیاه‌شناسی و تندیس مسیح. قله از میانه‌ی روز در ابر می‌رود؛ صبح بروید و پیش از رفتن بپرسید تله‌کابین کار می‌کند.
- ۲۷ آبشار داماخاگوا: نیم ساعت از پورتو پلاتا به سمت سانتیاگو: از دره بالا می‌روید و با پریدن و سر خوردن در حوضچه‌ها پایین می‌آیید. راهنما، کلاه ایمنی و جلیقه در بلیت است و میشود ۷، ۱۲ یا هر ۲۷ آبشار را برگزید. کفشی بپوشید که خیس شود.
- کاباره‌ته: یکی از شناخته‌شده‌ترین ساحل‌های کایت‌سواری و بادسواری جهان؛ باد بعدازظهرها بلند میشود. مدرسه‌های آموزش کنار هم‌اند و شب، میز رستوران‌ها روی شن چیده میشود.
- سوسوآ: خلیج آرام میان دو صخره، خوب برای غواصی سطحی. شهر را پناهجویان یهودی اروپا در آستانه‌ی جنگ جهانی دوم بنیاد گذاشتند و کنیسه و موزه‌ی کوچکش مانده است.
- پونتا روسیا و کایو آرنا: در شمال غرب: تپه‌ی شنی کوچکی میان دریا با صخره‌ی مرجانی پر از ماهی؛ با قایق از پونتا روسیا، همراه گذر از جنگل حرا.
- خاراباکوا: شهر کوهستانی در ۵۰۰ متری، پایگاه قایق‌سواری در رود خروشان یاکه دل نورته، آبشارهای خیمنوآ و بایگواته، و پرواز با چتر. شب‌ها خنک است.
- کنستانسا: دره‌ای کشاورزی در حدود ۱۳۰۰ متری که توت‌فرنگی و سبزی کشور از آن می‌آید؛ آبشار آگواس بلانکاس بالاتر از آن است. زمستان، شب‌ها سرد میشود.
- پیکو دوآرته: بلندترین قله‌ی کارائیب، حدود ۳۱۰۰ متر. صعود چندروزه است، با راهنمای اجباری و قاطر برای بار؛ از خاراباکوا هماهنگ میشود.
- سانتیاگو: دومین شهر کشور، در دره‌ی حاصلخیز سیبائو: کارخانه‌های سیگار برگ، موزه‌ی سنترو لئون و یادمان بلند قهرمانان بر تپه‌ی میان شهر.
پول، غذا و نکته‌های عملی
- پول: پول کشور پزوی دومینیکن است. هتلها و گشت‌ها به دلار قیمت می‌دهند و دلار و یورو در مناطق گردشگری پذیرفته میشود، ولی با نرخی بدتر از بانک؛ برای اتوبوس، تاکسی و غذاخوری محلی پزو لازم است. دلار یا یوروی نقد بیاورید و در بانک یا صرافی رسمی تبدیل کنید، نه در خیابان. فقط به اندازه‌ی نیاز تبدیل کنید؛ پزو بیرون از کشور خریدار ندارد.
- صورت‌حساب رستوران: ۱۸ درصد مالیات و ۱۰ درصد حق سرویس به قیمت منو افزوده میشود؛ یعنی ۲۸ درصد بالاتر از رقمی که می‌بینید. برای خدمت خوب، ده درصد دیگر نقد می‌گذارند.
- غذا: ناهار هرروزه «لا باندرا» است: برنج سفید، لوبیای قرمز و خورش گوشت یا مرغ با سالاد. مانگو پوره‌ی موز سبز پخته است و صبحانه خورده میشود؛ توستونس موز سبز دوبار سرخ‌شده، و سانکوچو آبگوشت غلیظ چند گوشت با ریشه‌های نشاسته‌ای. «کومدور» نام غذاخوری‌های ارزان محلی است.
- حلال: رستوران حلال بسیار کم است؛ روی آن حساب نکنید. ماهی و میگوی سرخ‌شده با توستونس در هر ساحل هست و برنج و لوبیا همه‌جا. گوشت خوک فراوان است: در موفونگو (با پوست خوک)، چیچارون، سالامی صبحانه و اغلب در سانکوچو. بپرسید «سین سِردو؟»، یعنی بدون خوک.
- نوشیدنی: آب‌میوه‌ی تازه‌ی انبه، مارکوجا و گواوا همه‌جا هست. «موریر سونیاندو» آمیخته‌ی آب پرتقال و شیر است. قهوه و کاکائوی کشور خوب است.
- آب: آب شیر آشامیدنی نیست، حتی برای مسواک؛ آب بطری بخرید. یخ هتلها و رستوران‌های بزرگ از آب تصفیه‌شده است.
- برق: قطع برق بیرون از هتل‌های بزرگ پیش می‌آید؛ اقامتگاه‌های کوچک را بپرسید ژنراتور دارند یا نه.
- رفت‌وآمد شبانه: خیابان‌های بیرون از مرکز شهرها کم‌نورند؛ شب با تاکسی بروید. زیورآلات و گوشی را جلوی چشم نگه ندارید و قیمت هر خدمتی را پیش از شروع بپرسید.
- پشه: تب دنگی در کشور دیده میشود و پشه‌اش روز نیش می‌زند؛ اسپری بزنید، به‌ویژه در سامانا و فصل باران.
- سوغات: لاریمار، سنگ آبی‌رنگی که فقط در همین کشور استخراج میشود، و کهربا؛ از فروشگاه معتبر بخرید. سیگار برگ، قهوه و کاکائو هم می‌برند. لاک لاک‌پشت و مرجان را نخرید؛ بیرون بردنش ممنوع است.
- زبان و موسیقی: زبان اسپانیایی است و بیرون از هتلها انگلیسی کم می‌دانند. مرنگه و باچاتا از همین‌جاست و از هر مغازه و خودرو شنیده میشود؛ بیسبال ورزش اول کشور است.
برای مسافران ایرانی
ویزا
ایرانیان باید پیش از سفر ویزا بگیرند؛ ویزای فرودگاهی و الکترونیکی نیست. به نوشته‌ی سایت وزارت خارجه‌ی جمهوری دومینیکن، ویزای گردشگری ساده ۶۰ روز اعتبار و یک بار ورود دارد، هزینه‌اش ۱۰۰ دلار است (بعضی منابع هنوز ۹۵ دلار می‌نویسند) و بررسی ۱۰ تا ۲۰ روز کاری می‌کشد. مدارک: فرم، عکس، گذرنامه با دست‌کم شش ماه اعتبار، صورت‌حساب بانکی سه ماه اخیر، رزرو هتل یا دعوت‌نامه و رزرو بلیت رفت‌وبرگشت؛ فهرست وزارت خارجه ضمانت‌نامه‌ی محضری از یک ضامن در خود کشور را هم دارد، که بعضی کنسولگری‌ها برای اقامت در هتل نمی‌خواهند. درخواست به نزدیک‌ترین سفارت یا کنسولگری داده میشود، حضوری یا با ایمیل. جمهوری دومینیکن در تهران سفارت ندارد؛ به نوشته‌ی منابع، نزدیک‌ترین سفارت‌هایش در دوحه و ابوظبی است. پیش از هر هزینه‌ای از همان سفارت بپرسید پرونده را از شما می‌پذیرد و چه مدارکی می‌خواهد.
ورود بدون ویزای دومینیکن
راه ساده‌تر: هر مسافری، با هر گذرنامه‌ای، اگر ویزای معتبر آمریکا، کانادا، بریتانیا یا شنگن در گذرنامه داشته باشد یا مقیم قانونی یکی از آن‌ها باشد، برای سفر گردشگری به ویزای دومینیکن نیاز ندارد. متن دو سایت رسمی یکی نیست: سایت گردشگری کشور فقط «ویزای معتبر» می‌نویسد، ولی سایت وزارت خارجه «ویزای چندبار ورود معتبر» و «اقامت دائم». پس با ویزای چندبار ورود سفر کنید و پیش از خرید بلیت از شرکت هواپیمایی تأیید بگیرید؛ کارمند پذیرش فرودگاه مبدأ است که درباره‌ی سوار شدن شما تصمیم می‌گیرد. اقامت در این حالت ۳۰ روز است.
فرم ورود و خروج
همه‌ی مسافران پروازهای تجاری باید فرم الکترونیکی «ای‌تیکت» را برای ورود و بار دیگر برای خروج پر کنند. فرم رایگان است و در نشانی رسمی eticket.migracion.gob.do پر میشود؛ میشود از ماه‌ها پیش پر کرد، ولی باید پیش از رسیدن به پیشخوان شرکت هواپیمایی آماده باشد. یک فرم برای چند عضو خانواده کافی است. از کد QR آن عکس بگیرید.
در مرز
گذرنامه با دست‌کم شش ماه اعتبار، بلیت برگشت یا خروج (شرکت هواپیمایی پیش از سوار شدن می‌بیند) و نشانی محل اقامت را می‌خواهند. هزینه‌ی ۱۰ دلاری کارت گردشگری و عوارض خروج در قیمت بلیت هواپیما حساب شده است و در فرودگاه چیزی نمی‌پردازید. اگر بیش از ۳۰ روز بمانید، هنگام خروج مبلغی به نسبت مدت اقامت می‌گیرند.
پرواز
پرواز مستقیم نیست. راه معمول دو توقف دارد: یکی در استانبول یا خلیج فارس و یکی در اروپا، از مادرید، پاریس یا فرانکفورت که به سانتو دومینگو و پونتا کانا پرواز دارند؛ روی هم حدود یک شبانه‌روز. دو چیز را پیش از خرید بلیت ببینید: برای گذر از فرودگاه‌های شنگن با گذرنامه‌ی ایرانی ویزای ترانزیت فرودگاهی لازم است، و گذر از آمریکا بدون ویزای آمریکا ممکن نیست. ویزای شنگن چندبار ورود هر دو گره را باز می‌کند: هم توقف اروپا و هم ورود به دومینیکن. فرودگاه پونتا کانا (PUJ) برای ساحل شرق، لاس آمریکاس (SDQ) برای پایتخت و پورتو پلاتا (POP) برای ساحل شمالی است.
برق و ساعت
پریزها از نوع آمریکایی با دو تیغه‌ی تخت و برق ۱۱۰ ولت است؛ دوشاخه‌ی ایرانی نمی‌خورد و مبدل لازم است. شارژر گوشی و لپ‌تاپ با ۱۱۰ ولت کار می‌کند، ولی سشوار و اتوی ۲۲۰ ولتی نه. جمهوری دومینیکن در همه‌ی سال هفت ساعت و نیم از ایران عقب‌تر است.
شماره‌های ضروری
شماره‌ی اضطراری ۹۱۱. پلیس گردشگری («پولیتور») در مناطق مسافرپذیر دفتر دارد. پیش از سفر ببینید کدام نمایندگی ایران در منطقه امور کنسولی این کشور را پوشش می‌دهد.
حمل‌ونقل در جمهوری دومینیکن
اتوبوس بین‌شهری
کاریبه تورس و مترو میان پایتخت، سانتیاگو، پورتو پلاتا، سوسوآ و سامانا، و اکسپرسو باوارو میان پایتخت و پونتا کانا؛ کولردار، سر وقت و بیشتر مسیرها زیر ۱۰ دلار. هر شرکت پایانه‌ی خودش را دارد و بلیت را همان‌جا نقد می‌خرید. درون اتوبوس بسیار سرد است؛ لباس آستین‌بلند دم دست بگذارید.
گواگوا
مینی‌بوس‌های محلی که هرجا دست تکان دهید می‌ایستند و با چند ده پزو میان شهرهای نزدیک می‌روند؛ پر، آهسته و بی‌جای بار. با غروب آفتاب کار را تمام می‌کنند.
تاکسی و اوبر
تاکسی تاکسی‌متر ندارد؛ کرایه را پیش از سوار شدن توافق کنید. از فرودگاه لاس آمریکاس تا منطقه‌ی استعماری ۲۵ تا ۴۰ دلار است. اوبر در سانتو دومینگو، سانتیاگو و پورتو پلاتا کار می‌کند و با پول نقد هم میشود پرداخت.
موتوکونچو
موتور کرایه‌ای، رایج‌ترین وسیله در شهرک‌های ساحلی؛ کلاه ایمنی نمی‌دهند. برای راه کوتاه و در روز.
خودروی کرایه‌ای
برای سامانا، ساحل شمالی و جنوب غرب بهترین گزینه است، از حدود ۴۰ تا ۶۰ دلار در روز به‌اضافه‌ی بیمه؛ ولی شرکت‌ها برای ودیعه کارت اعتباری بین‌المللی می‌خواهند. بزرگراه‌ها خوب و عوارضی‌اند (پزوی نقد). رانندگی از سمت راست است و بی‌قاعده؛ شب رانندگی نکنید، چون جاده‌ها بی‌چراغ‌اند و موتور و دام در راه است. جایگزین، خودرو با راننده است: ۱۵۰ تا ۲۵۰ دلار در روز.
متروی سانتو دومینگو
دو خط، هر سفر ۲۰ پزو با کارت شارژی. به منطقه‌ی استعماری نمی‌رسد، ولی برای رفتن به پایانه‌های اتوبوس به کار می‌آید.
هزینه سفر به جمهوری دومینیکن
اقتصادی
۵۰ تا ۷۰ دلار در روز- تخت خوابگاه یا اتاق ساده‌ی مهمان‌پذیر
- لا باندرا در کومدور
- اتوبوس و گواگوا
- ساحل‌های رایگان و یک گشت در چند روز
متوسط
۱۰۰ تا ۱۶۰ دلار در روز- هتل سه‌ستاره یا همه‌چیز در قیمتِ ساده
- رستوران
- اتوبوس درجه‌یک و تاکسی
- گشت سائونا، ال لیمون یا آبشارها
راحت
از ۲۵۰ دلار در روز- هتل ساحلی همه‌چیز در قیمتِ خوب
- خودرو با راننده
- گشت خصوصی با قایق
- غواصی یا کایت‌سواری با مربی
چه چیزهایی همراه ببریم
برای ساحل، قایق و آبشار در یک سفر.
مبدل برق جهانی
پریزهای جمهوری دومینیکن آمریکایی‌اند و دوشاخه‌ی ایرانی به آن‌ها نمی‌خورد.
مشاهده در آمازونAmazon ←ضدآفتاب با SPF بالا
آفتاب کارائیب روی قایق سائونا و در آب کم‌عمق، بی‌آنکه گرما را حس کنید، می‌سوزاند.
مشاهده در آمازونAmazon ←کیسه‌ی ضدآب
برای قایق تندروی سائونا و گشت نهنگ که آب به درون می‌پاشد، و رگبارهای بعدازظهر.
مشاهده در آمازونAmazon ←کاور ضدآب گوشی
در آبگیر سائونا و حوضچه‌ی آبشارها گوشی و پول نقد همراهتان در آب است.
مشاهده در آمازونAmazon ←اسپری ضدپشه Autan
پشه‌ی ناقل دنگی روز نیش می‌زند؛ در سامانا، لوس آئیتیسس و فصل باران لازم میشود.
مشاهده در آمازونAmazon ←خرید از این لینک‌ها از تهیه‌ی این راهنماها حمایت می‌کند.
قبل از سفر رزرو کنید
سائونا پرخواهان‌ترین گشت کشور است و در فصل اوج پر میشود؛ گشتی را بگیرید که رفت‌وبرگشت از هتل، ناهار و توقف آبگیر طبیعی را دارد. گشت نهنگ سامانا را هم برای ژانویه تا مارس از پیش بگیرید.
eSIM جمهوری دومینیکن
برای نشان دادن کد فرم ورود، اوبر در شهرها و نقشه در جاده‌های سامانا و ساحل شمالی.
خرید eSIMAiralo ←خرید از این لینک‌ها از تهیه‌ی این راهنماها حمایت می‌کند.
نکات سفر
فقط در هتل نمانید
دست‌کم دو سه روز را به سانتو دومینگو یا سامانا بدهید؛ کشور بیرون از دیوار هتل چیز دیگری است.
فرم ورود را پیش از فرودگاه پر کنید
بدون کد آن، پیشخوان پرواز کارت سوار شدن نمی‌دهد؛ برای برگشت هم فرم خروج را از شب پیش پر کنید.
کرایه را پیش از سوار شدن ببندید
تاکسی و موتوکونچو تاکسی‌متر ندارند؛ نرخ‌های ثابت فرودگاه روی تابلو نوشته شده است.
صبح زود به دیدنی‌ها برسید
اتوبوس‌های گشت حدود ساعت نه و نیم به ال لیمون و آبشارها میرسند و ابر از ظهر قله‌ها را می‌پوشاند.
در فصل توفان منعطف بخرید
از ژوئن تا نوامبر هتل و بلیتی بگیرید که بشود تاریخش را عوض کرد؛ یک ساحل ممکن است بارانی باشد و ساحل دیگر آفتابی.
چند واژه‌ی اسپانیایی یاد بگیرید
بیرون از هتلها با «کوانتو کوئستا؟» (چند است؟) و «لا کوئنتا» (صورت‌حساب) کارتان راه می‌افتد.
پرسش‌های پرتکرار سفر به جمهوری دومینیکن
آیا ایرانیان برای جمهوری دومینیکن ویزا می‌خواهند؟
بله، ویزا باید پیش از سفر از سفارت یا کنسولگری گرفته شود. دارندگان ویزای معتبر آمریکا، کانادا، بریتانیا یا شنگن، یا اقامت این کشورها، برای سفر گردشگری به ویزای دومینیکن نیاز ندارند؛ با ویزای چندبار ورود سفر کنید.
بهترین زمان سفر به جمهوری دومینیکن چه موقع است؟
دسامبر تا آوریل، فصل خشک. برای دیدن نهنگ در سامانا نیمهی ژانویه تا نیمهی مارس. ژوئن تا نوامبر فصل توفان است، با بیشترین خطر از اوت تا اکتبر.
هزینه سفر به جمهوری دومینیکن چقدر است؟
بدون بلیت هواپیما، سفر اقتصادی ۵۰ تا ۷۰ دلار و سفر متوسط ۱۰۰ تا ۱۶۰ دلار در روز برای هر نفر.
جمهوری دومینیکن با دومینیکا چه فرقی دارد؟
دو کشور جدا هستند. جمهوری دومینیکن اسپانیاییزبان است، حدود یازده میلیون نفر جمعیت دارد و پایتختش سانتو دومینگوست؛ دومینیکا جزیرهای کوچک و انگلیسیزبان در شرق کارائیب است با پایتخت روسو. قاعدهی ویزای این دو هم یکی نیست.
واحد پول جمهوری دومینیکن چیست؟
پزوی دومینیکن؛ دلار آمریکا هم در هتلها و مناطق گردشگری پذیرفته میشود.
چند روز برای جمهوری دومینیکن کافی است؟
یک هفته برای پونتا کانا، سائونا و سانتو دومینگو؛ ده روز تا دو هفته اگر سامانا و ساحل شمالی را هم می‌خواهید.
پایتخت جمهوری دومینیکن کجاست؟
سانتو دومینگو، در ساحل جنوبی و کنار دریای کارائیب.
پونتا کانا کجاست؟
در شرقیترین گوشهی جمهوری دومینیکن، جایی که اقیانوس اطلس و دریای کارائیب به هم میرسند؛ حدود دو ساعت و نیم با خودرو از سانتو دومینگو.
سفر به جمهوری دومینیکن در پیش دارید؟
اگر برای انتخاب میان پونتا کانا و سامانا، چیدن مسیر و بودجه‌ی سفرتان کمک می‌خواهید، خوشحال می‌شوم کمکتان کنم.
همکاری با من