راهنماهای سفر / آمریکای مرکزی و کارائیب
راهنمای سفر به کاستاریکا
کاستاریکا کشوری است به اندازه‌ی یک استان بزرگ، میان دو اقیانوس، که حدود یک‌چهارمش پارک ملی و منطقه‌ی حفاظت‌شده است. سفر اینجا دور طبیعت می‌چرخد، نه شهر و موزه: مخروط آتشفشان آرنال بالای چشمه‌های آب گرم، پل‌های معلق در جنگل ابری مونتهورده، تنبل و میمون کاپوچین کنار ساحل مانوئل آنتونیو، و لاک‌پشت‌هایی که شب‌ها در تورتوگرو تخم می‌گذارند. دو ساحل کشور دو فصل وارونه دارند و همین، انتخاب زمان و مسیر را مهم می‌کند. ارزان‌ترین مقصد آمریکای مرکزی نیست و راهش از ایران دراز است، پس ارزش دارد که دست‌کم ده روز برایش بگذارید. در این راهنما مقصدها، فصل مناسب هر ساحل، برنامه‌ی ۷، ۱۰ و ۱۴ روزه، ویزا و راه ورود بدون ویزای کنسولی، جابه‌جایی و هزینه‌ها را آورده‌ایم.
بهترین زمان سفر به کاستاریکا
دی تا فروردین (دسامبر تا آوریل)
فصل خشک در ساحل اقیانوس آرام و درهی مرکزی: آسمان آبی، جاده‌های بهتر و بالاترین قیمت‌ها. کریسمس، سال نو و هفته‌ی پیش از عید پاک شلوغ‌ترین روزهای سال‌اند؛ نوروز هم در همین فصل است و اقامت را باید زود گرفت.
اردیبهشت تا آبان (مه تا نوامبر)
«فصل سبز»: صبح‌ها اغلب آفتابی و بعدازظهرها بارانی است، قیمت‌ها پایین‌تر و جنگل پرآب‌تر. مه، ژوئن و نوامبر تعادل خوبی میان باران و قیمت دارند.
شهریور و مهر (سپتامبر و اکتبر)
پربارش‌ترین ماه‌های ساحل اقیانوس آرام؛ بعضی اقامتگاه‌های دورافتاده می‌بندند. در همین دو ماه ساحل کارائیب (پورتو ویخو و کاهوئیتا) خشک‌ترین و آرام‌ترین دریای سالش را دارد.
تیر تا مهر (ژوئیه تا اکتبر)
فصل تخم‌گذاری لاک‌پشت سبز در تورتوگرو. تورتوگرو در همه‌ی سال بارانی است؛ برای لاک‌پشت بروید، نه برای آفتاب.
آب‌وهوای سن خوزه ماه‌به‌ماه
میانگین تقریبی بیشینه‌ی روز در سن خوزه (حدود ۱۱۵۰ متر). ساحل‌ها در همه‌ی سال حدود ۳۰ درجه و بالاترند و مونتهورده چند درجه خنک‌تر است.
| ماه | بیشینه‌ی روز | یادداشت |
|---|---|---|
| ژانویه | ۲۵° | خشک؛ فصل اوج |
| فوریه | ۲۶° | خشک‌ترین ماه |
| مارس | ۲۷° | خشک و گرم |
| آوریل | ۲۷° | پایان فصل خشک |
| مه | ۲۷° | آغاز باران |
| ژوئن | ۲۶° | باران بعدازظهر |
| ژوئیه | ۲۶° | وقفه‌ی کوتاه باران؛ لاک‌پشت سبز |
| اوت | ۲۶° | باران؛ لاک‌پشت سبز |
| سپتامبر | ۲۶° | پربارش؛ کارائیب خشک |
| اکتبر | ۲۶° | پربارش‌ترین؛ کارائیب خشک |
| نوامبر | ۲۵° | پایان باران؛ خلوت |
| دسامبر | ۲۵° | آغاز فصل خشک |
مقصدهای اصلی کاستاریکا
لا فورتونا و آتشفشان آرنال۳ روز
شهرک پای مخروط آرنال: چشمه‌های آب گرم، پل‌های معلق، پیاده‌روی روی گدازه‌های قدیمی و دریاچه‌ی آرنال.
آبشار لا فورتونانیم‌روز
آبشار حدود هفتادمتری در ده دقیقه‌ای شهرک؛ حدود پانصد پله تا حوضچه‌ی پای آن پایین می‌روید.
مونتهورده۲ روز
جنگل ابری بر بلندای کوه با پل‌های معلق، زیپ‌لاین، گشت شبانه و پرنده‌ی کتزال؛ خنک و اغلب مه‌آلود.
مانوئل آنتونیو۲ تا ۳ روز
کوچک‌ترین و پربازدیدترین پارک ملی کشور: ساحل شنی سفید در دل جنگل، با تنبل، میمون و ایگوانا در چند قدمی مسیر.
تورتوگرو۲ روز
روستایی بی‌خودرو میان کانال‌های جنگلی و ساحل کارائیب که فقط با قایق یا هواپیمای کوچک میشود به آن رسید؛ مهم‌ترین ساحل تخم‌گذاری لاک‌پشت سبز.
پورتو ویخو و کارائیب جنوبی۳ روز
ساحل‌های نخل‌دار کوکلس و پونتا اووا، فرهنگ آفریقایی‌ـ‌کارائیبی، دوچرخه به‌جای خودرو و پارک ملی کاهوئیتا با صخره‌ی مرجانی.
برنامه‌ی سفر به کاستاریکا: ۷، ۱۰ و ۱۴ روزه
فاصله‌ها روی نقشه کوتاه‌اند ولی جاده‌ها کوهستانی و آهسته: هر جابه‌جایی میان دو مقصد سه تا چهار ساعت می‌گیرد. کمتر جا بروید و بیشتر بمانید.
۷ روز: آتشفشان و ساحل
- روز ۱سن خوزه
رسیدن و یک شب نزدیک فرودگاه یا مرکز شهر.
- روز ۲ تا ۴لا فورتونا
پارک ملی آرنال، آبشار، پل‌های معلق و یک عصر در چشمه‌های آب گرم.
- روز ۵ و ۶مانوئل آنتونیو
حدود پنج ساعت راه؛ در مسیر روی پل رود تارکولس کروکودیل‌ها را ببینید. یک صبح کامل در پارک ملی.
- روز ۷برگشت
سه تا چهار ساعت تا فرودگاه سن خوزه.
۱۰ روز: حلقه‌ی کلاسیک
- روز ۱سن خوزه
رسیدن.
- روز ۲ تا ۴لا فورتونا
آتشفشان، آبشار و آب گرم؛ یک روز برای ریو سلسته.
- روز ۵ و ۶مونتهورده
سه ساعت با جاده، یا با قایق از روی دریاچه‌ی آرنال؛ جنگل ابری، پل‌های معلق و گشت شبانه.
- روز ۷ تا ۹مانوئل آنتونیو
حدود چهار ساعت؛ پارک ملی و ساحل.
- روز ۱۰برگشت
به سن خوزه.
۱۴ روز: دو ساحل
- روز ۱ و ۲سن خوزه و آتشفشان پوآس
موزه‌ی طلا و بازار مرکزی؛ دهانه‌ی پوآس و یک مزرعه‌ی قهوه.
- روز ۳ و ۴تورتوگرو
با اتوبوس و قایق؛ گشت کانال‌ها در سپیده‌دم و گشت شبانه‌ی لاک‌پشت در فصلش.
- روز ۵ تا ۷پورتو ویخو
ساحل‌ها با دوچرخه و پارک ملی کاهوئیتا.
- روز ۸ تا ۱۰لا فورتونا
آتشفشان و آب گرم.
- روز ۱۱ و ۱۲مونتهورده
جنگل ابری.
- روز ۱۳ و ۱۴ساحل اقیانوس آرام و برگشت
مانوئل آنتونیو، یا تاماریندو با پرواز برگشت از فرودگاه لیبریا.
کجا اقامت کنیم
برای دسامبر تا آوریل و هفته‌ی عید پاک زود رزرو کنید؛ در فصل سبز قیمت‌ها پایین‌تر است.
سن خوزه
یک شب در آغاز یا پایان سفر: مرکز شهر برای موزه‌ها، یا آلاخوئلا در ده دقیقه‌ای فرودگاه.
مشاهده هتلهاExpedia ←
لا فورتونا
در شهرک برای رستوران و اتوبوس، یا در جاده‌ی آتشفشان برای هتل‌هایی که چشمه‌ی آب گرم خودشان را دارند.
مشاهده هتلهاExpedia ←
مانوئل آنتونیو
روی تپه‌ی میان کپوس و پارک برای چشم‌انداز اقیانوس؛ اتوبوس هر نیم ساعت تا در پارک می‌رود.
مشاهده هتلهاExpedia ←تاماریندو
نزدیک ساحل اصلی برای پیاده رفتن به همه‌جا، یا ساحل لانگوستا برای آرامش بیشتر.
مشاهده هتلهاExpedia ←خرید از این لینک‌ها از تهیه‌ی این راهنماها حمایت می‌کند.
آرنال، مونتهورده و شمال
- آتشفشان آرنال: مخروط ۱۶۷۰ متری که تا ۲۰۱۰ هر شب گدازه بیرون می‌داد و از آن سال آرام است. بالا رفتن از قله ممنوع است؛ مسیرهای پارک ملی از روی گدازه‌های فوران ۱۹۶۸ می‌گذرند. قله بیشتر روزها در ابر است و صبح زود بخت دیدنش بیشتر.
- چشمه‌های آب گرم: رودی که از دل آتشفشان گرم میشود به مجموعه‌های آب گرم می‌ریزد: تاباکون گران‌ترین و باغ‌مانندترین است، بالدی و چند مجموعه‌ی دیگر ارزان‌ترند. بخشی از همان رود، کنار جاده و بیرون از مجموعه‌ها، رایگان است.
- آبشار لا فورتونا: ورودی حدود ۲۰ دلار. شنا در حوضچه‌ی پای آبشار و رود پایین‌دست آزاد است؛ برگشتن از پله‌ها نفس می‌گیرد.
- پل‌های معلق: مسیر حلقه‌ای با پل‌هایی در ارتفاع تاج درختان، نزدیک سد دریاچه‌ی آرنال؛ با راهنما جانوران بیشتری می‌بینید.
- ریو سلسته: رود و آبشار آبی شیری‌رنگ در پارک ملی آتشفشان تنوریو، یک ساعت و نیم از لا فورتونا. شنا در پارک ممنوع است و پس از باران سنگین، رنگ آب قهوه‌ای میشود.
- راه لا فورتونا به مونتهورده: جاده دریاچه را دور می‌زند و سه ساعت می‌گیرد؛ ترکیب خودرو، قایق از روی دریاچه و دوباره خودرو همان‌قدر طول می‌کشد و منظره‌اش بهتر است.
- ذخیره‌گاه‌های مونتهورده: ذخیره‌گاه جنگل ابری مونتهورده با بیش از ده هزار هکتار شناخته‌شده‌تر است و شمار بازدیدکننده‌ی هم‌زمانش محدود است؛ ذخیره‌گاه سانتا النا خلوت‌تر است. کتزال را بیشتر از اسفند تا تیر میشود دید.
- زیپ‌لاین و گشت شبانه: گشت تاج درختان با کابل از همین‌جا به دنیا رفت؛ از حدود ۴۵ دلار. گشت شبانه‌ی دوساعته با چراغ‌قوه برای دیدن قورباغه، تنبل و حشره‌هاست.
- هوای مونتهورده: در ۱۴۰۰ متری، خنک، بادخیز و نمناک است؛ لباس گرم سبک و بادگیر لازم میشود، حتی در فصل خشک.
ساحل اقیانوس آرام: مانوئل آنتونیو، گواناکاسته و اوسا
- بلیت مانوئل آنتونیو: بلیت پارک (حدود ۱۸ دلار) فقط اینترنتی و برای ساعت ورود مشخص فروخته میشود و شمار روزانه محدود است؛ دست‌کم از روز پیش بخرید. پارک سه‌شنبه‌ها بسته است.
- درون پارک: مسیرها کوتاه و هموارند و به دو ساحل اسپادیا سور و مانوئل آنتونیو می‌رسند. خوراکی را نمی‌شود با خود به درون برد. راهنما با دوربین پایه‌دار تنبل‌ها و پرنده‌هایی را نشان می‌دهد که خودتان نمی‌بینید.
- میمون‌ها و راکون‌ها: کاپوچین‌ها و راکون‌ها کوله‌ی باز را می‌گردند؛ زیپ را ببندید و به هیچ جانوری غذا ندهید.
- خاکو و رود تارکولس: خاکو نزدیک‌ترین ساحل به سن خوزه و جای موج‌سواری است. از روی پل تارکولس، در راه ساحل، ده‌ها کروکودیل آمریکایی را زیر پایتان می‌بینید.
- اوویتا و دومینیکال: جنوب مانوئل آنتونیو: ساحلی که هنگام جزر به شکل دم نهنگ بیرون می‌آید، و نهنگ گوژپشت در دو فصل، حدود دی تا فروردین و مرداد تا مهر.
- تاماریندو و گواناکاسته: خشک‌ترین و آفتابی‌ترین گوشه‌ی کشور در شمال غرب: تاماریندو برای آموختن موج‌سواری، کونچال و فلامینگو برای شنا. فرودگاه لیبریا یک ساعت و ربع با آن فاصله دارد. در ساحل گرانده، لاک‌پشت چرمی از حدود مهر تا اسفند تخم می‌گذارد.
- رینکون د لا ویخا: پارک ملی آتشفشانی نزدیک لیبریا با حوضچه‌های گل جوشان، بخارزاها و آبشار؛ گزینه‌ی خوب برای کسی که در گواناکاسته می‌ماند و به آرنال نمی‌رسد.
- شبه‌جزیره‌ی نیکویا: سانتا ترسا، مال پائیس و مونتسوما: ساحل‌های موج‌سواری و جاده‌های خاکی؛ با کشتی خودروبر از پونتارناس می‌رسید. نوسارا و سامارا آرام‌ترند.
- کورکووادو و شبه‌جزیره‌ی اوسا: وحشی‌ترین پارک کشور، با تاپیر، طوطی ماکائوی سرخ و هر چهار گونه‌ی میمون کاستاریکا. ورود فقط با راهنمای مجاز و مجوز از پیش گرفته ممکن است؛ از خلیج دریک یا پورتو خیمنس با قایق می‌روند. فصل خشک بروید.
کارائیب و درهی مرکزی
- رسیدن به تورتوگرو: از سن خوزه با اتوبوس به کاریاری و لا پاوونا و از آنجا با قایق عمومی از میان رود و کانال؛ روی هم پنج تا شش ساعت. اقامتگاه‌های جنگلی بسته‌ی کامل با انتقال، غذا و گشت می‌فروشند.
- لاک‌پشت‌ها: لاک‌پشت سبز از تیر تا مهر و لاک‌پشت چرمی از اسفند تا خرداد به ساحل می‌آیند. شب‌ها فقط با راهنمای مجاز، در گروه کوچک و بدون نور و فلاش میشود به ساحل رفت.
- کانال‌های تورتوگرو: گشت با قایق پارویی یا کایاک در سپیده‌دم، وقتی میمون‌ها، کایمن‌ها، توکان‌ها و ایگواناها بیدارند؛ قایق بی‌موتور نزدیک‌تر می‌رود.
- پورتو ویخو: حدود چهار و نیم ساعت با اتوبوس از سن خوزه. ساحل‌ها تا مانسانیو پشت سر هم‌اند و با دوچرخه‌ی کرایه‌ای (حدود ۵ دلار در روز) میشود همه را دید. غذای اینجا با شیر نارگیل پخته میشود و از بقیه‌ی کشور جداست.
- پارک ملی کاهوئیتا: مسیر هموار ساحلی میان جنگل و دریا، با تنبل و میمون فراوان؛ ورودی از سمت روستای کاهوئیتا با کمک داوطلبانه است. غواصی سطحی روی صخره‌ی مرجانی فقط با راهنما.
- سن خوزه: بیشتر مسافران یک روز می‌مانند: موزه‌ی طلای پیش‌کلمبی زیر میدان فرهنگ، موزه‌ی یشم، تئاتر ملی سال ۱۸۹۷ و بازار مرکزی برای ناهار ارزان. شهر نشانی خیابانی ندارد و مردم با نشانه‌ها آدرس می‌دهند.
- آتشفشان پوآس: دهانه‌ی فعال با دریاچه‌ی اسیدی، یک ساعت و نیم از پایتخت. بلیت فقط اینترنتی و ساعتی است؛ صبح زود بروید، چون از میانه‌ی روز ابر دهانه را می‌پوشاند.
- ایراسو و درهی اوروسی: ایراسو با ۳۴۳۲ متر بلندترین آتشفشان کشور است و جاده تا لبه‌ی دهانه می‌رود؛ درهی اوروسی و شهر کارتاگو با کلیسای زیارتی‌اش در همان مسیرند.
- مزرعه‌ی قهوه و باغ‌های لا پاس: گشت مزرعه‌های قهوه‌ی درهی مرکزی همه‌ی مراحل از بوته تا فنجان را نشان می‌دهد. باغ‌های آبشار لا پاس، با پنج آبشار و پرنده‌خانه، گران است ولی برای خانواده‌ها ساده‌ترین راه دیدن جانوران.
پول، غذا و نکته‌های عملی
- پول: پول کشور کولون است، ولی هتل، گشت و اتوبوس گردشگری به دلار قیمت می‌دهند و دلار همه‌جا در مناطق گردشگری پذیرفته میشود. دلار نقد با اسکناس‌های سالم و ریز (۲۰ دلاری و کمتر) بیاورید؛ اسکناس پاره یا خط‌خورده را نمی‌گیرند و بقیه‌ی پول را به کولون می‌دهند. برای اتوبوس شهری و غذاخوری‌های محلی کولون به‌صرفه‌تر است؛ در بانک تبدیل کنید، نه در باجه‌ی فرودگاه.
- صورت‌حساب رستوران: قانوناً ۱۳ درصد مالیات و ۱۰ درصد حق سرویس به قیمت منو افزوده میشود؛ ببینید منو «با مالیات» نوشته شده یا نه. انعام جداگانه لازم نیست.
- غذا: گایو پینتو (برنج و لوبیای سیاه تفت‌داده) صبحانه‌ی هرروزه است و کاسادو ناهار کامل: برنج، لوبیا، سالاد، موز پخته و گوشت، مرغ یا ماهی به انتخاب. «سودا» نام غذاخوری‌های خانوادگی ارزان است. سس لیسانو روی هر میز هست.
- حلال: رستوران حلال بسیار کم است و جامعه‌ی مسلمان کشور کوچک؛ روی آن حساب نکنید. ماهی، سویچه، میگو و غذاهای گیاهی بر پایه‌ی برنج و لوبیا همه‌جا هست. گوشت خوک رایج است (به‌ویژه در چیچارون و چیفریخو)؛ بپرسید «سین سِردو؟»، یعنی بدون خوک.
- قهوه و نوشیدنی: قهوه‌ی کاستاریکا را به روش چکه‌ای سنتی «چورِئادور» دم می‌کنند. آب‌میوه‌ی تازه با آب یا شیر («باتیدو») در هر غذاخوری هست.
- آب: آب شیر در بیشتر شهرها و مناطق گردشگری آشامیدنی است؛ در روستاهای دورافتاده و بخش‌هایی از ساحل کارائیب آب بطری بخرید.
- دریا: جریان برگشتی در بسیاری از ساحل‌های اقیانوس آرام نیرومند است و بیشتر ساحل‌ها نجات‌غریق ندارند؛ از اهل محل بپرسید کجا شنا می‌کنند و نزدیک دهانه‌ی رودها، که جای کروکودیل است، به آب نزنید.
- وسایل: چیزی در خودروی پارک‌شده جلوی چشم نگذارید و در ساحل، وسایل را بی‌مراقب رها نکنید.
- پشه: در ساحل‌ها و جنگل‌های پست، پشه در غروب فراوان است و تب دنگی در کشور دیده میشود؛ اسپری بزنید و آستین بلند سبک بپوشید.
- پورا ویدا: یعنی «زندگی ناب»؛ هم سلام است، هم خداحافظی، هم «خواهش می‌کنم». مردم کشور خود را «تیکو» می‌نامند.
برای مسافران ایرانی
ویزا
کاستاریکا کشورها را در چهار گروه گذاشته و ایران در گروه چهارم است: «ویزای محدود». این ویزا را کنسولگری صادر نمی‌کند؛ پرونده به کمیسیون ویزاهای محدود در اداره‌ی مهاجرت در سن خوزه می‌رود و تصمیم آنجا گرفته میشود. به نوشته‌ی صفحه‌ی ویزای محدود سفارت کاستاریکا در واشینگتن، مدارک شامل نامه‌ی درخواست، فرم، گذرنامه، برنامه‌ی سفر، مدرک تمکن مالی و گواهی عدم سوءپیشینه است، بررسی حدود ۹۰ روز پس از رسیدن پرونده به سن خوزه طول می‌کشد و هزینه در صورت موافقت ۵۲ دلار است. ویزا یک‌بار ورود است، با اقامت تا ۳۰ روز، و گذرنامه باید دست‌کم شش ماه اعتبار داشته باشد. کاستاریکا در تهران سفارت ندارد؛ به نوشته‌ی منابع، نزدیک‌ترین سفارت‌هایش در ترکیه و امارات است. پیش از هر هزینه‌ای از همان سفارت بپرسید پرونده را از شما می‌پذیرد یا نه. این‌که ایرانیان بدون ویزا وارد می‌شوند، درست نیست.
ورود بدون ویزای کاستاریکا
راه عملی برای بیشتر مسافران این است: دارندگان گذرنامه‌ی کشورهای گروه سوم و چهارم اگر ویزای چندبار ورود معتبر آمریکا یا کانادا (جز ویزای ترانزیت)، ویزای چندبار ورود شنگن نوع C یا D، یا اقامت معتبر آمریکا، کانادا، اتحادیه‌ی اروپا، بریتانیا، سوئیس، نروژ یا ایسلند داشته باشند، به ویزای کاستاریکا نیاز ندارند. ویزا باید در گذرنامه باشد و اقامتی که می‌دهند از اعتبار آن فراتر نمی‌رود. منابع درباره‌ی کمترین اعتبار باقی‌مانده یک‌سخن نیستند (از یک روز تا سه ماه برای ویزا و شش ماه برای اقامت)؛ با دست‌کم سه ماه اعتبار سفر کنید و پیش از خرید بلیت از شرکت هواپیمایی و سفارت کاستاریکا تأیید بگیرید. ویزای شنگن یک‌بار ورود پذیرفته نیست.
در مرز
بلیت برگشت یا خروج از کشور را می‌خواهند و ممکن است مدرک پول کافی (دست‌کم ۱۰۰ دلار برای هر ماه اقامت) بپرسند. اگر از کشوری با خطر تب زرد، مانند برزیل یا کلمبیا، می‌آیید، گواهی واکسن تب زرد لازم است که دست‌کم ده روز پیش از سفر زده شده باشد.
پرواز
پرواز مستقیم نیست و راه معمول دو توقف دارد، یکی در خاورمیانه یا استانبول و یکی در اروپا (مادرید، فرانکفورت، پاریس، آمستردام یا زوریخ)؛ روی هم ۲۴ تا ۳۰ ساعت. دو چیز را پیش از خرید بلیت ببینید: برای گذر از فرودگاه‌های شنگن با گذرنامه‌ی ایرانی ویزای ترانزیت فرودگاهی لازم است، و گذر از آمریکا بدون ویزای آمریکا ممکن نیست. فرودگاه اصلی نزدیک سن خوزه است (SJO) و فرودگاه لیبریا (LIR) برای ساحل‌های گواناکاسته.
برق و ساعت
پریزها از نوع آمریکایی با دو تیغه‌ی تخت و برق ۱۲۰ ولت است؛ دوشاخه‌ی ایرانی نمی‌خورد و مبدل لازم است. شارژر گوشی و لپ‌تاپ با ۱۲۰ ولت کار می‌کند، ولی سشوار و اتوی ۲۲۰ ولتی نه. کاستاریکا در همه‌ی سال نه ساعت و نیم از ایران عقب‌تر است.
شماره‌های ضروری
شماره‌ی اضطراری ۹۱۱. پیش از سفر ببینید کدام نمایندگی ایران در منطقه امور کنسولی کاستاریکا را پوشش می‌دهد.
حمل‌ونقل در کاستاریکا
اتوبوس عمومی
ارزان (بیشتر مسیرها زیر ۱۰ دلار) و به تقریباً همه‌جا می‌رود، ولی آهسته است و سن خوزه پایانه‌ی مرکزی ندارد: هر منطقه پایانه‌ی خودش را دارد. میان دو مقصد گردشگری اغلب باید در پایتخت یا شهری میان‌راه اتوبوس عوض کرد. پول نقد همراه داشته باشید.
شاتل گردشگری
ون‌های مشترک، هتل به هتل، میان مقصدهای اصلی؛ حدود ۵۰ تا ۶۰ دلار برای هر مسیر و دو برابر سریع‌تر از اتوبوس. برای برنامه‌ی ده‌روزه بدون خودرو بهترین گزینه است.
خودروی کرایه‌ای
آزادی بیشتر، ولی بیمه‌ی اجباری محلی قیمت اعلام‌شده را بالا می‌برد و شرکت‌ها برای ودیعه کارت اعتباری بین‌المللی می‌خواهند که بیشتر مسافران ایرانی ندارند. برای مونتهورده، نیکویا و اوسا خودروی دودیفرانسیل بگیرید و شب رانندگی نکنید: جاده‌ها باریک، بی‌چراغ و پرچاله‌اند. Waze از هر نقشه‌ی دیگری دقیق‌تر است.
پرواز داخلی
هواپیماهای کوچک از سن خوزه به تورتوگرو، خلیج دریک، پورتو خیمنس و تاماریندو؛ برای اوسا یک روز کامل راه را کم می‌کند. بار مجاز کم است.
تاکسی
تاکسی رسمی سرخ است با مثلث زرد روی در؛ پیش از حرکت بخواهید تاکسی‌متر («ماریا») را روشن کنند. تاکسی فرودگاه نارنجی است. اوبر در درهی مرکزی کار می‌کند.
هزینه سفر به کاستاریکا
اقتصادی
۵۰ تا ۷۰ دلار در روز- تخت خوابگاه
- کاسادو در سودا
- اتوبوس عمومی
- یک پارک ملی یا گشت کوچک در روز
متوسط
۱۳۰ تا ۱۸۰ دلار در روز- هتل یا اقامتگاه سه‌ستاره
- رستوران
- شاتل میان شهرها
- گشت با راهنما و آب گرم
راحت
از ۲۵۰ دلار در روز- اقامتگاه جنگلی یا هتل آب گرم
- خودرو با راننده یا پرواز داخلی
- گشت خصوصی
- بسته‌ی کامل تورتوگرو یا اوسا
چه چیزهایی همراه ببریم
برای جنگل بارانی، ساحل و کوهستان خنک در یک سفر.
مبدل برق جهانی
پریزهای کاستاریکا آمریکایی‌اند و دوشاخه‌ی ایرانی به آن‌ها نمی‌خورد.
مشاهده در آمازونAmazon ←اسپری ضدپشه Autan
برای غروب ساحل، کانال‌های تورتوگرو و جنگل‌های پست که پشه فراوان است.
مشاهده در آمازونAmazon ←کیسه‌ی ضدآب
باران بعدازظهر، قایق تورتوگرو و قایق دریاچه‌ی آرنال؛ گوشی و گذرنامه خشک می‌ماند.
مشاهده در آمازونAmazon ←ضدآفتاب با SPF بالا
آفتاب نزدیک استوا حتی زیر ابر می‌سوزاند، به‌ویژه در گواناکاسته و روی قایق.
مشاهده در آمازونAmazon ←چراغ پیشانی شارژی
برای گشت شبانه‌ی جنگل و کوچه‌های بی‌چراغ تورتوگرو و پورتو ویخو.
مشاهده در آمازونAmazon ←خرید از این لینک‌ها از تهیه‌ی این راهنماها حمایت می‌کند.
قبل از سفر رزرو کنید
در لا فورتونا بیشتر دیدنی‌ها بیرون شهرک‌اند و بدون خودرو رسیدن به آن‌ها سخت است؛ گشت یک‌روزه آتشفشان، آبشار و آب گرم را کنار هم می‌گذارد. بلیت مانوئل آنتونیو و پوآس را هم پیش از سفر بگیرید.
خرید از این لینک‌ها از تهیه‌ی این راهنماها حمایت می‌کند.
نکات سفر
کمتر جا بروید
سه مقصد در ده روز بس است؛ هر جابه‌جایی نصف روز می‌گیرد.
صبح زود بیرون بروید
جانوران در سپیده‌دم فعال‌اند و باران و ابر از ظهر می‌آید؛ هوا حدود ساعت شش عصر تاریک میشود.
برای دیدن جانوران راهنما بگیرید
تنبل و قورباغه را بدون چشم و دوربین راهنما به‌سختی پیدا می‌کنید.
بلیت پارک‌ها را اینترنتی بخرید
مانوئل آنتونیو و پوآس دم در بلیت نمی‌فروشند.
ساحل را با فصل انتخاب کنید
سپتامبر و اکتبر به کارائیب بروید؛ دسامبر تا آوریل به اقیانوس آرام.
به جانوران غذا ندهید
برایشان زیان‌آور است و جریمه دارد؛ از تنبل هم فاصله بگیرید و در آغوش گرفتنش را نخرید.
پرسش‌های پرتکرار سفر به کاستاریکا
آیا ایرانیان برای کاستاریکا ویزا می‌خواهند؟
بله؛ ایران در گروه چهارم (ویزای محدود) است. دارندگان ویزای چندبار ورود معتبر آمریکا، کانادا یا شنگن، یا اقامت معتبر این کشورها، به ویزای کاستاریکا نیاز ندارند.
بهترین زمان سفر به کاستاریکا چه موقع است؟
دسامبر تا آوریل برای ساحل اقیانوس آرام و بیشتر کشور؛ سپتامبر و اکتبر برای ساحل کارائیب؛ ژوئیه تا اکتبر برای لاک‌پشت‌های تورتوگرو.
هزینه سفر به کاستاریکا چقدر است؟
بدون بلیت هواپیما، سفر اقتصادی ۵۰ تا ۷۰ دلار و سفر متوسط ۱۳۰ تا ۱۸۰ دلار در روز برای هر نفر؛ گران‌ترین کشور آمریکای مرکزی است.
واحد پول کاستاریکا چیست؟
کولون؛ دلار آمریکا هم در مناطق گردشگری پذیرفته میشود.
چند روز برای کاستاریکا کافی است؟
ده روز برای آرنال، مونتهورده و یک ساحل؛ دو هفته اگر ساحل کارائیب را هم میخواهید.
پایتخت کاستاریکا کجاست؟
سن خوزه، در درهی مرکزی و حدود ۱۱۵۰ متر بالاتر از دریا.
کاستاریکا کجاست؟
در آمریکای مرکزی، میان نیکاراگوئه در شمال و پاناما در جنوب، با ساحل اقیانوس آرام در غرب و دریای کارائیب در شرق.
در کاستاریکا به چه زبانی حرف میزنند؟
اسپانیایی؛ در هتلها و گشتها انگلیسی رایج است و در ساحل کارائیب بسیاری انگلیسی کریول هم حرف میزنند.
راهنماهای دیگر
سفر به کاستاریکا در پیش دارید؟
اگر برای انتخاب میان دو ساحل، چیدن مسیر بدون خودرو و بودجه‌ی سفرتان کمک میخواهید، خوشحال می‌شوم کمکتان کنم.
همکاری با من